Η Δύναμη και το Πάθος

(Eloy – LP: Power And The Passion 1975)

Μια ιστορία αγάπης, συγκρούσεων, επιστημονικής φαντασίας και ψυχεδέλειας είναι η ιστορία που μας διηγούνται οι Eloy στο πρώτο τους concept άλμπουμ. Πριν όμως κάνουμε αυτό το ταξίδι στο χρόνο μαζί με τους ήρωες της ιστορίας αυτής, πάμε να δούμε μερικά βιογραφικά στοιχεία για τους Eloy, αυτού του τόσο σημαντικού space progressive rock Γερμανικού συγκροτήματος:

Οι Eloy, ένα από τα πιο δημοφιλή Γερμανικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 70, πέρασαν από διάφορα στάδια στη μακρόχρονη καριέρα τους, με μόνο σταθερό μέλος τους τον ιδρυτή του γκρουπ, Frank Bornemann (κιθάρα / φωνή). Μεταμορφώθηκαν από ένα hard rock γκρουπ, με πολιτικοποιημένη θεματολογία σε ένα συγκρότημα του progressive rock με space στοιχεία, το οποίο είχε αρκετές επιρροές από Pink Floyd. Το γκρουπ στις μετέπειτα συνθέσεις του κινήθηκε περισσότερο προς πιο εύκολους ή ίσως πιο εύπεπτους hard rock ήχους, διατηρώντας κάποια progressive στοιχεία.

Οι Eloy, ιδρύθηκαν το 1969 στο Ανόβερο από τον Frank Bornemann (Κιθάρα, φυσαρμόνικα, κρουστά), τον Erich Schriever (φωνητικά, όργανο), τον Manfred Wieczorke (κιθάρα, μπάσο, φωνητικά), τον Helmuth Draht (ντραμς) και τον Wolfgang Stocker (μπάσο).

Πήραν το όνομά τους από μία από τις ανθρώπινες φωνές που εμφανίζονταν στο περίφημο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας του H.G. Wells, Η Μηχανή του Χρόνου, τους Eloy (για όποιον δεν θυμάται ήταν οι ξανθοί, καλοί)

Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single, το Daybreak, το 1970 και το πρώτο τους άλμπουμ, που είχε το όνομα του γκρουπ, τον επόμενο χρόνο. Το άλμπουμ αυτό, το Eloy, ήταν γεμάτο από κλασσικό, έως συνηθισμένο hard rock, με πολιτικές δηλώσεις στο στίχο του και το οποίο στην ουσία αποτέλεσε μία «ανωμαλία» στον κατάλογο της δισκογραφίας του γκρουπ.

Ο Schriever, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τον πολιτικό στίχο, εγκατέλειψε το γκρουπ μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, όπως και ο Draht, που αντικαταστάθηκε στα ντραμς από τον Fritz Randow.

Το Inside, που κυκλοφόρησε το 1973, παγίωσε το γκρουπ σαν ένα σχήμα με πέρα για πέρα space rock στυλ και σηματοδότησε την αρχή του progressive rock ήχου τους. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, που τα πήγε πολύ καλά σε πωλήσεις, ο Stocker εγκατέλειψε κι αυτός το συγκρότημα, για να αντικατασταθεί από τον μπασίστα Luitjen Janssen.

Τα άλμπουμς Floating (1974) και Power and the Passion (1975) αύξησαν τη φήμη και την επιτυχία των Eloy. Το Power and the Passion με το οποίο θα ασχοληθούμε περισσότερο αργότερα, ηχογραφήθηκε με τη συμμετοχή δεύτερου κιθαρίστα, του Dentley Schwaar. Αποτέλεσε το πρώτο concept άλμπουμ του γκρουπ, δηλαδή ένα άλμπουμ που διηγείτο μία εννιαία ιστορία στις δύο του πλευρές.

Το 1975, ήρθε και η πρώτη μεγάλη ρήξη και διάλυση του γκρουπ, με ορισμένα μέλη να θέλουν να συνεχίσουν να γράφουν concept αλμπουμς με space progressive ήχο, ενώ άλλα να θέλουν μια πιο συγκρατημένη προσέγγιση.

Οι Eloy ήρθαν και πάλι στην επιφάνεια το 1976, με τον Bornemann σαν παραγωγός, αλλά και ο εγκέφαλος πίσω από το γκρουπ, στο οποίο πλέον συμμετείχαν νέα μέλη: ο Klaus-Peter Matziol (μπάσο, φωνητικά), ο Detlev Schmidtchhen (όργανο, φωνητικά) και Jurgen Rosental (ντραμς, φωνητικά).

Με τη σύνθεση αυτή, οι Eloy, έγιναν το Γερμανικό σχήμα με τις καλύτερες πωλήσεις της εποχής τους, με συνεχώς πιο περίπλοκα και περίτεχνα concept αλμπουμς όπως το Dawn (1976) και το Ocean με τον πιο space ήχο του (1977).

Το 1978 είδε την κυκλοφορία του Eloy Live, ενώ το 1979 κυκλοφόρησε το Silent Cries and Mighty Echoes, το οποίο ήταν το άλμπουμ με της υψηλότερες πωλήσεις.

Τότε, οι Schmidtchhen και Rosenthal έφυγαν από το γκρουπ για να κάνουν solo καριέρες και αντικαταστάθηκαν από τους Hannes Folberth και Jim McCullveray αντίστοιχα. Επίσης, προστέθηκε στις «γραμμές» τους ο κιθαρίστας Hannes Arkona. Το νέο σχήμα κυκλοφόρησε το Colours (1980), το οποίο σηματοδότησε την εγκατάλειψη των space στοιχείων από τον ήχο τους και την επιδίωξη ενός πιο hard rock ήχου.

Τα Planets (1981) και Time to Turn (1982) ήταν στην ουσία τα δύο μέρη ενός concept αλμπουμ επιστημονικής φαντασίας με τον ήχο του γκρουπ να κυριαρχείται σχεδόν από τα πλήκτρα. Ήταν μέτρια στην ποιότητά τους άλμπουμ, ενώ δυστυχώς ακολούθησαν και χειρότερα… Κυκλοφόρησαν τα Performance (1983) και Metromania (1984) και μετά διαλύθηκαν λόγω μουσικών διαφορών και αφού πραγματοποίησαν σειρά αποχαιρετιστήρων συναυλιών στην Αγγλία.

Οι Eloy επέστρεψαν το 1988, αυτή τη φορά σαν ντουέτο, που αποτελείτο από τον Bornemann και τον πολυμουσικό Michael Gerlach. Το πρώτο άλμπουμ των Eloy με αυτό το σχήμα ήταν το Ra (1988), το οποίο ως ένα βαθμό ήταν μια επιστροφή στον ήχο του Colours. Ακολούθησε το Destination (1992). Και τα δύο άλμπουμ πήγαν αρκετά καλά στα Γερμανικά τσαρτς.

Αρκετά από τα μέλη των Eloy έκαναν από κει και πέρα προσπάθειες επανένωσης με κάποιες κυκλοφορίες αλλά χωρίς να έχουν κάτι ιδιαίτερο και ουσιαστικό να προσφέρουν.

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ

1971 Eloy

1973 Inside (*)

1974 Floating (*)

1975 Power and the Passion (*)

1976 Dawn (*)

1977 Ocean (*)

(1978 Live)

1979 Silent Cries and Mighty Echoes (*)

1980 Colours (*)

1981 Planets

1982 Time to Turn

1983 Performance

1984 Metromania

1988 Ra

1992 Destination

1994 The Tides Return Forever

1998 Ocean 2

1998 Ocean 11

2009 Visionary

(*) Τα καλύτερα άλμπουμ (πάντα κατά την άποψή μου)

Eloy : Power And The Passion (1975) – H Δύναμη και το Πάθος

Tracks (F. Bornemann/Eloy/G. Bennit)

1. a) Introduction 1:11
b) Journey into 1358 2:54
c) Love Over Six Centuries 10:09
2. Mutiny 9:08
3. Imprisonment 3:13
4. Daylight 2:38
5. a) Thoughts of Home 1:05
b) The Zany Magician 2:48
c) Back into the Present 3:02
6. The Bells of Notre Dame 6:21

Bonus Track : The Bells of Notre Dame ( Remix 1999 )

Αυτή είναι η ιστορία ενός νεαρού σπουδαστή του Jamie. Ο πατέρας του είναι ένας επιστήμονας που κάνει στο εργαστήριό του πειράματα σχετικά με το χρόνο, κυρίως χρησιμοποιώντας φάρμακα ή αλλιώς ναρκωτικά που διαβρώνουν το χρόνο.

Ο Jamie, ζει τη ζωή του έχοντας σαν μοναδική ενασχόλησή του τις σπουδές του. Δίνει σαν τρελός εξετάσεις και περνάει το ένα μάθημα μετά το άλλο…. Κάποια στιγμή, τα φέρνει έτσι η τύχη και δοκιμάζει τα «χρονοδιαβρωτικά» φάρμακα που κατασκεύαζε ο πατέρας του και ξεκινάει ένα ταξίδι στο Παρελθόν…

Ταξιδεύει πίσω στο 1358 και συναντάει μια νεαρή κοπέλα, την Jeanne.

Αναρωτιέται:

JOURNEY INTO 1358

Σ’ αυτό το μοναχικό δωμάτιο, όπου ο πατέρας μου

παίζει με την επιστήμη

Σε κάποιο μεγαλοφυές σχέδιο

Ζει σ’ ένα όνειρο

Όμως δεν μπορεί να κάνει πολλά για μένα τώρα….

Ξόδεψα όλη μου τη ζωή καταναλώνοντας γνώση στο σχολείο

Πιεζόμουν σκληρά για να περνάω τις εξετάσεις μου σαν τρελός

Και τώρα, όλα αυτά είναι πίσω μου…

Η επιτυχία ήρθε να μου υπενθυμίσει:

Πού πάω τώρα μετά από Εδώ

In this lonely room where my father plays with science
On some hair-brained scheme,
He lives in a dream
But he can't do much for me now

I've spent all my life, eating knowledge at school,
Driven hard to pass exams like a fool
And now they're all behind me
Success has come to remind me,
Where do I go from here?

(Πίνει κάποιο από τα «φίλτρα» του πατέρα του και ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, στο Παρελθόν, σε έναν χρόνο που πλησιάζει την μεσαιωνική εποχή)

Έι, τι είναι αυτό; Εξαφανίζομαι

Βλέπω περίεργα πράγματα,

Έι, τι συμβαίνει;

Δεν καταλαβαίνω τι θα έπρεπε να συμβαίνει

Φταίει κάτι στο ποτό μου ή εγώ;

Τι είναι όλα αυτά τριγύρω μου;

Πέφτω, πέφτω…

Σουρεαλιστικές εικόνες με περιτριγυρίζου

Πέφτω, πέφτω…

Και ποια είναι αυτή η καλοντυμένη κοπελιά εκεί;

Όμως τα ρούχα της είναι άλλης εποχής!

Hey, what's this, I'm disappearing,
Seeing strange things, hey what's happening?
I don't understand what it's meant to be
Is it something in my drink or is it me?

What are these things around me?
I'm coming down , I'm coming down
surrealistic sights surround me
I'm coming down, I'm coming down
And who's that smart chick over there?
But they're old fashioned clothes to wear!

------

Στο παρελθόν…

Συναντά ένα κορίτσι που το λένε Jeanne

Προσπαθεί να της εξηγήσει από πού ήρθε… όμως αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο να εξηγηθεί…

Ήρθε από το μέλλον και πήγε πίσω στο παρελθόν

-----

LOVE OVER SIX CENTURIES

Θα σου πω ποιος είμαι κι από πού ήρθα,

Δεν είναι κι εύκολο να σου εξηγήσω

Το σώμα μου επέστρεψε (στο παρελθόν), το μυαλό μου είναι πελαγωμένο

Θα μου πεις ποια είσαι και πού υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είμαστε;

Jamie :
I'll tell you who I am and whence I came,
It's not going to be easy to explain
M y body has returned, my mind is all at sea
Will you tell me who you are and where we're meant to be?

Εκείνη του απαντά με έναν ευγενικό, φιλικό και ρυθμικό τρόπο

Λέει λίγα όμως μιλάει πολύ με το χαμόγελό της:

Με μια σπίθα στα μάτια της, με παίρνει απ’ το χέρι,

«Πάμε να κάνουμε έναν περίπατο, θα σου απαντήσω σε ό,τι μπορώ».

She answers in an gentle, lilting style,
Says little but speaks volumes with her smile:
With a sparkle in her eye, she takes me by the hand,
‘Let us take a walk, I'll answer all I can.'

Διάλογος:

Jamie:

Απρίλιος, 1358… Παρίσι… Δεν καταλαβαίνω πια…

το όνομά μου είναι Jamie… και η ιστορία μου είναι παράξενη…

τέτοια που ούτε καν εγώ δεν κατανοώ πλήρως…

ο πατέρας μου είναι ένας επιστήμονας… και πειραματιζόταν με

«χρονο-διαβρωτικά» φάρμακα… Έτσι λοιπόν, καθόμουν στο

εργαστήριό του…ήταν αργά το βράδυ… και σκεφτόμουν…

ξέρεις, για μένα και το μέλλον μου… γιατί, μόλις άφησα το σχολείο…

και δεν ξέρω τι θέλω να κάνω… πρέπει με κάποιο τρόπο να

πήρα το φάρμακο… και κατέληξα εδώ.

Jamie :

April, 1358… Paris… I don't understand any more… my name
is Jamie… and mine is a strange story… one which even I

don't fully understand… my father is a scientist… and he has

been experimenting with time-eroding drugs… (well) I was

sitting in his workroom… it was late at night… and I was thinking…

you know, about me and my future… (cause) I've just left school…
and I don't know what I want to do… I must somehow have taken

the drug… and landed up here.

Jeanne:

Το όνομά μου είναι Jeanne… και θα σου πω την ιστορία μου…

στον πατέρα μου ανήκουν πολλά εκτάρια εδώ γύρω… στα οποία

δουλεύουν πολλοί χωρικοί… τους οποίους κυβερνά με σιδερένια

πυγμή…ο γειτονικός γαιοκτήμονας είναι ακόμα χειρότερος…κι εγώ

είμαι αναγκασμένη να παντρευτώ το γιο του… Δεν είναι δική μου

επιλογή, ξέρεις, «Κατά τον πατέρα κι ο γιος».

Jeanne :

My name is Jeanne…and let me tell you my story… my father owns
many acres around here… which are farmed by peasants… whom

he rules with an iron hand… the neighbouring landlord's even worse...

and I'm supposed to marry his son… That's not my choice, you know,

'Like father, like son'.

Jamie:

Βλέπω ότι κι οι δυο μας έχουμε τα προβλήματά μας… ίσως μπορούμε

να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο… έχω κάτι εδώ… πολλοί φίλοι μου το

το καπνίζουν… υποθέτω ότι δεν το ξέρεις… δοκίμασέ το, βοηθάει σε

στιγμές σαν αυτές…

Jamie :

Well I see we've both got our problems… perhaps we can help each

other… I've got something here… lots of my friends smoke it… I don't

suppose you know it… try it, it helps at times like these…

Jeanne:

Ω, τι όμορφη αίσθηση… τα πάντα λαμπυρίζουν στο λυκόφως… κοίτα αυτό

το ηλιοβασίλεμα… δεν έχω ξαναδεί ποτέ τέτοια χρώματα… όλα φαίνονται σαν

να αιωρούνται, σαν να έχουν παγώσει στην αιωνιότητα… εύχομαι στιγμές

σαν αυτές να διαρκούσαν για πάντα… δεν ανησυχώ ούτε προβληματίζομαι

πια… τι σκέφτεσαι;

Jeanne :

Oh what a beautiful feeling… everything shimmering in the twilight…
look at that sunset… I've never seen such colours before… it all seems

suspended in eternity… I wish moments like these would last forever…
I'm not worried any more… what are you thinking?

Jamie:

Δεν μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή… όμως νιώθω σαν να γνωρίζει ο

ένας τον άλλον χρόνια… απλά ας το απολαύσουμε.

Πρέπει με κάποιον τρόπο να μείνουμε μαζί, φίλοι για μια ζωή, φίλη μου

για μια ολόκληρη ζωή.

Αγάπη σαν τη δική μας διαρκεί για πάντα, χωρίς τέλος και δεν τελειώνει

ποτέ:

Με κάποιον τρόπο θα διαλύσουμε τους φόβους μας, και θα βρούμε έναν

τρόπο να γεφυρώσουμε τα χρόνια.

Jamie :

I can't think at the moment… but Ii feel as if we’ve known each other

for years… let's just enjoy it.
Somehow we must stay together, lifelong friend, my lifelong friend,
Love like ours will last forever, never end, and never end:
We'll somehow wipe away our fears,
And find a way bridge the years.

MUTINY

Ο πατέρας σου μου είπε πως μπορώ να μείνω,

Όμως δεν εμπιστεύεται τους ασυνήθιστους τρόπους μου:

Θέλει να χρησιμοποιήσει όσα έχω μάθει –

Εξακόσια χρόνια γνώσης που αποκτήθηκε με πόνο.

Όμως αν μπορούμε να μείνουμε μαζί, δεν με ενοχλούν

Τα πράγματα που μου λέει:

Για να τον στηρίξω στην εξέγερση

Δεν με νοιάζει, αν είσαι εσύ εκεί, δεν με νοιάζει

Στις φάρμες ύψωσαν το ανάστημά τους

Ενάντια στη μισητή σιδερένια πυγμή, ενώνονται:

Τους υποστηρίζουν όλοι στην πόλη,

Και πρέπει να σπεύσω και να τους νικήσω, πώς πολεμούν:

Όμως καταλαβαίνω τον σκοπό τους

Να πολεμήσουν ενάντια στους νόμους, έχουν δίκιο.

Υποσχέθηκα να υπερασπιστώ

Τον Πατέρα σου μέχρι τέλους και πολεμώ.

Το μίσος είναι εκεί στα μάτια τους,

Θα σπάσουν την κυριαρχία του, δεν θα είναι έκπληξη αν τα καταφέρουν:

Όμως εγώ πρέπει να μείνω στην άλλη πλευρά

Και με κάποιον τρόποι να μάθω να στέκομαι και να πολεμώ,

Και να ανταπεξέλθω:

Αν και είναι πολύ μικρή η πιθανότητα

Να νικήσω το τόξο και τη λόγχη, πρέπει να το κάνω:

Η αγάπη μας με οδηγεί και μου δίνει κουράγιο

Γιατί εσύ είσαι η μόνη που μπορώ να εμπιστευτώ.

Your father told me I can stay,
But he mistrusts my unfamiliar ways:
He wants to use the things I've learnt –
Six hundred years of knowledge sorely earned.
But if we can stay together, I don't mind

the things he tells me:
Of defending him in mutiny,
I don't care if you're there, I don't care

On the farms they've made a stand,
Against the hated iron hands, they're uniting:
They're backed by everyone in town,
And I must ride to beat them down, how they're fighting:

But I understand their cause
To fight against the laws, they're right:

I promised to defend
your father to the end and fight.

The hatred's there in their eyes,
They'll break his might it's no surprise if they do it:

But I must take the other side
And somehow learn to stand and fight,

and come through it:

Though there's little chance
That I beat bow and lance, I must:

Our love drives me on
For you're the only one I can trust.

IMPRISONMENT

Κάθομαι εδώ στο άδειο κελί μου

Είναι σκοτεινά, γκρίζα, μονότονα και υγρά:

Μου πετούν ξεροκόμματα για να τραφώ,

Πίνω νερό από το πηγάδι.

Έπαιζα το ρόλο μου σ’ αυτόν τον τρομερό πόλεμο

Όταν κάποιος με πλήγωσε:

Με έδεσαν με αλυσίδες,

Κι αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που γνωρίζω.

Οι φρουροί με παρακολουθούν νύχτα και μέρα,

Και παρατηρούν κάθε μου κίνηση:

Αναρωτιέμαι αν θα με αφήσουν να βγω από δω ζωντανός –

Ξέρω ότι είναι αδύνατον να αποδράσω.

Γνωρίζω πολύ καλά το αίσθημα της αποθάρρυνσης:

Να είσαι φυλακισμένος χωρίς να έχεις κάνει κανένα έγκλημα:

Γι’ αυτό Θεέ μου σε παρακαλώ πάρε με από δω,

Είσαι η μόνη μου ελπίδα τώρα πια.

Γιατί φωνάζουν αυτοί οι άνθρωποι;

Χάθηκε ή κερδίθηκε η μάχη;

Τώρα τα βήματα των φρουρών –

Οι αλυσίδες μου άραγε θα σφίξουν περισσότερο ή θα λυθούν;

I'm sitting here in my empty cell
It's dark and drab and damp
They throw me crusts to eat
Drink water from the well.

I was playing my part in this dreadful war
When someone ran me through
They bound me up in chains,
And that's the last I knew.

The guards are watching day and night,
And they observe each move I make:
I wonder if they'll let me out alive –

I know there's no way to escape

I know the feeling of dejection:
To be imprisoned for no crime:
So God please take me out of here,
You are my one hope at this time.

Why are those people shouting?
Is the battle lost or won?
Now the footsteps of the guards
Will my chains be tightened or undone?

DAYLIGHT

Αυγή, πίσω στο φως της ημέρας, βλέπω τον ήλιο

να ξεπροβάλλει ανάμεσα απ’ τα δέντρα:

Αυγή, πίσω στο φως της μέρας, μετατρέπει το σκοτάδι

σε ειρήνη:

Αυγή, φως της μέρας, ελευθερία και πάλι:

Αυγή, φως της μέρας, αποχαιρετισμός στις αλυσίδες:

Το να ζεις είναι εύκολο αν το κάνεις χωρίς προσπάθεια –

Βλέπω νέους ορίζοντες να σπρώχνουν μακριά την μοναξιά μου.

Daylight, back to daylight, see the sun

break through the trees
Daylight, back to daylight, turning darkness

into peace
Daylight, daylight, freedom once again
Daylight, daylight, farewell to the chains
Living can be easy if you take life in your stride –
I see new horizons push my loneliness aside

THOUGHTS OF HOME

Αν και δεν θέλω να παίξω με τη μαγεία,

δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο να κάνω:

Εύχομαι να ήμουν σπίτι και πάλι και να καθόμαστε

εκεί μαζί:

Έχω ακούσει πως εκεί, πέρα από την κοιλάδα,

Ζει ένας περίεργος γέρος άνδρας που είναι γεμάτος διαβολιά

Και ζει στη μυστικότητα –

Ο σοφός μάγος, μόνος αυτός

Μπορεί να βρει έναν τρόπο να γυρίσουμε μαζί και οι δύο σπίτι

Though I don't want to play with magic,
there's nothing else to do:
I wish that I was home again, sitting there

with you:
I've heard that there across the valley,
Lives a weird old man possessed with

devilry
Who lives in secrecy –
The wise magician , he alone
Can find a way to take us both back home

THE ZANY MAGICIAN

XA-XA-XA-XA-XA-XA-XA

Καλωσόρισες στην κατακόμβη μου, πάρε έναν τάφο,

κάθισε,

Αυτό είναι το ποτό, δοκίμασέ το είναι νέα παραγωγή, σε περίμενα,

απλά πιες το…

Τα φτερά μιας νυχτερίδας, το αίμα μιας γάτας, το δέρμα

ενός αρουραίου, έχει όντως ωραία γεύση…

Θα ξεχάσεις που ήσουν, θα ξεχάσεις όλα όσα είδες,

δεν θα νοιώσεις τίποτα, απλά

Πιες το μονορούφι, η καρδιά σου θα χτυπήσει δυνατά, τα λέμε,

ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ!

HA-HA-HA-HA-HA-HA-HA
Welcome to my catacomb, pull up a tomb,

sit down,
This is the brew, try it it's new, I've been

waiting for you, just you drink this…

The wings of a bat, the blood of a cat, the

skin of a rat, it does taste nice…
You'll forget where you've been, forget

what you've seen, you won't

feel a thing, you just

drink it all down, your heart will pound,

see you around. HAVE A PLEASANT JOURNEY!

BACK INTO THE PRESENT

Πίσω στο παρόν, είναι διαφορετικά από τότε

που έλλειπα:

Πόλεμος, μοναξιά κι ερήμωση, γίνεται χειρότερο

μέρα με τη μέρα:

Ακόμα και πίσω στο χίλια τριακόσια πενήντα οκτώ,

Οι άνθρωποι έπρεπε να πολεμήσουν για να κρατήσουν τα πράγματα σε μια σειρά.

Περιμένοντας στη ντίσκο, να πω στους φίλους μου

απλά όλα όσα είχα δει,

Δεν θα πιστέψουν την ιστορία μου όταν τους πω

πού πήγα:

Καπνός και φώτα και μουσική… καίνε το μυαλό μου –

Πρέπει να πάω κάπου ήσυχα να χαλαρώσω.

Back into the present, it's different since

I've been away
War and desolation, it's getting worse

with every day
Even back in thirteen fifty-eight
People had to fight to keep things straight.
Waiting in the disco, tell my friends just

what I've seen,

They won't believe my story when I tell

them where I've been
Smoke and lights and music blow my mind –
Must go somewhere quiet to unwind.

THE BELLS OF NOTRE DAME

Μοιάζει σαν ένα όνειρο που έφτασε στο τέλος

Όμως ακόμα συνεχίζεται, δεν ξέρω τι να

σκεφτώ, είναι εξωπραγματικό

Ο κόσμος φαίνεται να ξεκινάει έξω απ’ το

σώμα μου, δεν ξέρω τι νοιώθω.

Σε αυτούς τους τέσσερις καθαγιασμένους τοίχους οι δυνατοί

Χτύποι από τις καμπάνες μου θυμίζουν

Το ταξίδι μου στο χρόνο όμως

οι σκέψεις μου συνεχίζουν να παραμένουν στην Jeanne

Εύχομαι να ήταν εδώ μαζί μου, την έχω ανάγκη εδώ.

It seems like a dream that's come to an end
But it still carries on, I don't know what to

think, it's unreal
The world seems to start outside of my

body, I don't know what I feel.
In these four hallowed walls the peal of

the bells remind me
O f my journey through time but my
thoughts still remain with Jeanne:
I wish she were with me, I need her here.

Size : 200 MB
Bitrate : 320

http://urbanaspirines.blogspot.com/2011/03/eloy-power-and-passion.html#

http://www.allmusic.com/artist/eloy-p17309

Χολαργός 2 Φεβρουαρίου 2012

Επιμέλεια Άρθρου: Ελένη Τσουρή

Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε το ΜΕΡΕΣ ΑΡΓΙΑΣ ως ένα πολύ καλό τραγούδι του

Ελληνικού Συγκροτήματος ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ. Όμως πρόκειται για ένα μικρό απόσπασμα

από ένα πραγματικά υπέροχο ποιήμα του Διονύση Καψάλη.

Ο Διονύσης Καψάλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Σπούδασε κλασική και αγγλική

φιλολογία στις Η.Π.Α. (1970-1974) και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο (1981-1984),

όπου επίσης δίδαξε για δύο χρόνια. Έχει δημοσιεύσει ποιητικά βιβλία, δοκίμια, ποιητικές

μεταφράσεις, άρθρα, μελέτες και βιβλιοκρισίες σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες. Από

το 1986 ως το 1997 εργάστηκε ως υπεύθυνος εκδόσεων στο Βιβλιοπωλείον της Εστίας.

Από το Σεπτέμβριο του 1998 εργάζεται στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, όπου,

από το Νοέμβριο του 1999, κατέχει τη θέση του διευθυντή.

Τα Διάφανα Κρίνα ήταν ένα ελληνικό ροκ συγκρότημα. Αποτελείτο από τους:

Θάνο Ανεστόπουλο (φωνή/ ακουστική κιθάρα/ φυσαρμόνικα/ πιάνο/ όργανο),

Νίκο Μπαρδή (κιθάρες/ τρομπέτα/ κρουστά/ συνθετητές/ μεταλλόφωνο),

Κυριάκο Τσουκαλά (κιθάρες/ πλήκτρα/ κρουστά/ γεννήτρια ήχων),

Παντελή Ροδοστόγλου (ηλεκτρικό μπάσσο),

Τάσο Μαχά (τύμπανα/ κρουστά) και τον

Παναγιώτη Μπερλή (φωνή, πλήκτρα,σύνθεση/ενορχήστρωση, 1995-2000).

Δισκογραφία

• 1994 Λιώνοντας μόνος / Κάτω απ' το ηφαίστειο (Single - Wipe Out Records)
• 1996 Έγινε η απώλεια συνήθειά μας (Wipe Out Records) (όπου περιέχεται και το ΜΕΡΕΣ ΑΡΓΙΑΣ)
• 1998 Κάτι σαράβαλες καρδιές (Wipe Out Records)
• 2000 Είναι που όλα ήρθαν αργά (Single - This is my Voice Records)
• 2000 Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές (This is my Voice Records)
• 2001 Καινούργιος τόπος / Κάτω απ' το ηφαίστειο (Single - ένθετο στο Fractal Press)
• 2003 Ο,τι απόμεινε απ' την ευτυχία (This is my Voice Records)
• 2005 Ο γύρος της μέρας σε ογδόντα κόσμους (Ίνδικτος)
• 2008 Κι η αγάπη πάλι θα καλεί (Roll Out, διανομή Sony BMG)
• 2008 Κι αν έσβησε σαν ίσκιος / Ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά (Roll Out, Single)

(Genesis – LP: Nursery Crimes 1971)

Υπάρχει ένα τραγούδι των Genesis, το Μουσικό Κουτί, το οποίο μας ταξιδεύει σε μία Ιστορία Μυστηρίου που διαδραματίζεται στη Βικτωριανή Αγγλία.

Πριν ξεκινήσουμε όμως αυτό το ταξίδι στην φαντασία, ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή στην ιστορία των Genesis,

του συγκροτήματος που εμπλούτισε και επηρέασε όσο λίγα τη μουσική σκηνή του progressive rock,

εμπνέοντας συγκροτήματα όπως οι Rush, οι Marillion, οι Ι.Q., οι Pendragon, κ.α.

Οι Genesis «γεννήθηκαν» το 1967 στην περιοχή του Surrey στην Αγγλία, όταν ο Peter Gabriel και ο Tony Banks (μέλη τότε του συγκροτήματος Garden Wall),

ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους Anthony Phillips και Michael Rutherford (μέλη ενός άλλου γκρουπ, των Anon).

Το 1968, σε μία σχολική παράσταση, αφού ήταν ακόμα μαθητές, τους άκουσε ο παραγωγός Jonathan King.

Εντυπωσιασμένος από την εμφάνιση και κάποιο υλικό ηχογραφημένο σε κασέτα τους βοήθησε να υπογράψουν με την εταιρεία Decca,

δίνοντάς τους και το όνομα: Genesis, αφού ακόμα βρίσκονταν στην αρχή της καριέρας τους.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι το πρώτο όνομα που είχε προταθεί ήταν Gabriel’s Angels, όμως επικράτησε το: Genesis.

Μετά από αρκετές αλλαγές στη σύνθεσή τους, ένα single και ένα άλμπουμ (το «From Genesis to Revelation» -1969),

το 1970 υπογράφουν με την εταιρεία Charisma και ηχογραφούν το «Trespass» με το οποίο οι Genesis βρίσκουν τον «ήχο» τους.

Στο άλμπουμ αυτό περιλαμβάνεται και το αριστουργηματικό The Knife.

Τότε γίνεται μία ακόμη σημαντική αλλαγή στη σύνθεση του συγκροτήματος, με την αποχώρηση των Phillips και Mayhew και

την είσοδο του Phil Collins και του κιθαρίστα Steve Hackett.

Αυτή ήταν και η σύνθεση με την οποία οι Genesis γνώρισαν την επιτυχία (Peter Gabriel, Tony Banks, Steve Hackett, Michael Rutherford και Phil Collins).

Είναι η εποχή που ο ήχος τους εξελίσσεται σε progressive rock, με την εισαγωγή πολύπλοκα δομημένων συνθέσεων και περίτεχνων ενορχηστρώσεων.

Ο Peter Gabriel βγαίνει στο προσκήνιο συναρπάζοντας και γοητεύοντας το κοινό!

Οι ζωντανές τους εμφανίσεις, αποτελούν σχεδόν θεατρικές εμπειρίες, με πρωτοποριακά σκηνικά, πυροτεχνήματα και εκκεντρικά κοστούμια.

Γεμάτες φαντασία και δημιουργικότητα, πλούσιες σε εικόνες, όπως και οι μουσικές που έπαιζαν.

Το 1971 ηχογραφούν το «Nursery Cryme», το οποίο σηματοδότησε την αρχή μιας σταθερής και συμπαγούς σύνθεσης για τους Genesis,

που μπήκαν πλέον στην πρώιμη κλασσική τους περίοδο. Η περίοδος αυτή είχε σαν αποτέλεσμα τα καλύτερα,

κατά την άποψή μου, άλμπουμ τους, τα: Nursery Cryme, Foxtrot, Genesis Live, Selling England by the Pound και The Lamb Lies Down on Broadway,

το τελευταίο άλμπουμ με τον Peter Gabriel και εντελώς διαφορετικό από ό,τι είχαν κάνει ως τότε.

Η συνέχεια είναι λίγο ως πολύ γνωστή: O Phil Collins αναλαμβάνει τα φωνητικά και κυκλοφορούν τα επόμενα πολύ αξιόλογα άλμπουμ:

A Trick of the Tail και Wind & Wuthering.

Ακολουθούν δίσκοι που αν και έγιναν χρυσοί και πλατινένιοι οδήγησαν σε μια πιο εμπορική καριέρα με τεράστια απήχηση σε ευρύτατο κοινό,

χωρίς όμως να προσθέσουν κάτι περισσότερο καλλιτεχνικά.




Δισκογραφία:

1969 From Genesis to Revelation
1970 Trespass
1971 Nursery Cryme
1972 Foxtrot
(1973 Live)
1973 Selling England by the Pound
1974 The Lamb Lies Down on Broadway
1976 A Trick of the Tail
1976 Wind & Wuthering
(1977 Seconds Out [live])
1978 …And Then There Were Three…
1980 Duke
1981 Abacab
1983 Genesis
1986 Invisible Touch
1991 We Can’t Dance
1997 Calling All Stations

The Musical Box

Το Μουσικό Κουτί είναι ένα Βικτωριανό παραμύθι (μάλιστα παρουσιάστηκε και ως τέτοιο), γεμάτο ατμόσφαιρα μυστηρίου.

Αγγίζει θέματα όπως ο θάνατος, η μετενσάρκωση και ο πόθος.

Η ιστορία μας διαδραματίζεται στην Βικτωριανή Αγγλία και οι ήρωές της είναι δύο παιδιά.

Ο μικρός Henry Hamilton - Smythe ο νεώτερος, μόλις 8 ετών και η χαριτωμένη Cynthia Jane De Blaise William, ένα χρόνο μεγαλύτερη.

Τα δύο παιδιά περνούν τον καιρό τους σε μία εξοχική κατοικία και απολαμβάνουν τα παιχνίδια και τη συντροφιά ο ένας του άλλου.

Μία μέρα που είχαν πάει να παίξουν Κροκέ, η κατά τα άλλα γλυκύτατη μικρή Cynthia, σηκώνει το σφυρί της και με περισσή χάρη παίρνει το κεφάλι του μικρού Henry.

Δύο εβδομάδες αργότερα, η γλυκιά Cynthia ανακαλύπτει στο δωμάτιο του Henry ένα μουσικό κουτί, το οποίο εκείνος το αγαπούσε ιδιαίτερα.

Με μεγάλη ανυπομονησία, εκείνη το ανοίγει και…

Καθώς το μουσικό κουτί αρχίζει να παίζει τη μελωδία του “Old King Cole”, μια μικρή φασματική μορφή αρχίζει να σχηματίζεται. Ο Henry είχε επιστρέψει!

Όμως, ο μικρός μας Henry, όπως στεκόταν στο δωμάτιό του, ακούγοντας την τόσο αγαπημένη του μελωδία άρχισε να μεγαλώνει με γρήγορους ρυθμούς,

να γερνάει, ενώ το μυαλό και τα μάτια του ήταν αυτά του 8χρονου αγοριού που ήταν όταν έχασε τη ζωή του.

Η ζωή που ποτέ δεν θα ζούσε, όλες οι επιθυμίες του, άρχισαν να περνάνε μπροστά από τα μάτια του.

Η πιο μεγάλη όμως επιθυμία, αυτή που είχε σε όλη την τόσο σύντομη ζωή του, ήταν η γλυκιά Cynthia.



Η απόπειρά του να πείσει τη Cynthia Jane να εκπληρώσει το όνειρό του και να ενδώσει στις ρομαντικές του επιθυμίες,

οδηγούν την παραμάνα του να πάει στο δωμάτιο για να διερευνήσει από πού προέρχεται ο θόρυβος.

Ενεργώντας ενστικτωδώς, η παραμάνα πιάνει το μουσικό κουτί και το εκσφενδονίζει πάνω στον έφηβο σωματικά Henry,

καταστρέφοντας για πάντα και τα δύο, παιδί και μουσικό κουτί…

Το εξώφυλλο του άλμπουμ Nursery Cryme είναι μία απεικόνιση του τραγουδιού και της ιστορίας αυτής:

Η Cynthia κρατά ένα σφυρί του κροκέ, όμως… αντί για τις μπάλες του κροκέ, στο χωράφι υπάρχουν μερικά κεφάλια διάσπαρτα, ενώ διακρίνεται και η παραμάνα του Henry.



Οι στίχοι του 10λεπτου κομματιού, στην ουσία ξεκινάνε από τη στιγμή που η Cynthia ανακαλύπτει το μουσικό κουτί του Henry:

Play me old king cole
That I may join with you,
All your hearts now seem so far from me
It hardly seems to matter now.

And the nurse will tell you lies
Of a kingdom beyond the skies.
But I am lost within this half-world,
It hardly seems to matter now.

Play me my song.
Here it comes again.
Play me my song.
Here it comes again.

Just a little bit,
Just a little bit more time,
Time left to live out my life.

Play me my song.
Here it comes again.
Play me my song.
Here it comes again.


Old king cole was a merry old soul,
And a merry old soul was he.
So he called for his pipe,
And he called for his bowl,
And he called for his fiddlers three.

But the clock, tick-tock,
On the mantelpiece -
And I want, and I feel, and I know, and I touch,
Her warmth...

Η κορύφωση του τραγουδιού πραγματεύεται τα αισθήματα του Henry για την Cynthia, φανερώνοντας τον πόθο του για κείνη με τα λόγια:

She’s a lady, she's got time,
Brush back your hair, and let me get to know your face.
She’s a lady, she is mine.
Brush back your hair, and let me get to know your flesh.

I’ve been waiting here for so long
And all this time has passed me by
It doesn’t seem to matter now
You stand there with your fixed expression
Casting doubt on all I have to say.

...και στο φινάλε, όταν ο Gabriel τραγουδά:

Why don't you touch me, touch me,
Why don't you touch me, touch me,
Touch me now, NOW, NOW, NOW, NOW, NOW...

Στις ζωντανές εμφανίσεις των Genesis, για την τελευταία στροφή, ο Gabriel φορούσε τη μάσκα ενός γέρου (7,15 video),

ενώ ξεκούμπωνε το φερμουάρ της μαύρης φόρμας του φωνάζοντας why don’t you touch me… NOW…

O φωτισμός στο κρεσέντο, που έμοιαζε με χτύπο καρδιάς, προσέθετε στο δραματικό αποτέλεσμα, έως ότου ο γέρος πια Henry, άφηνε την τελευταία του πνοή…

The musical box – studio version






The musical box – live 1973





Χολαργός, 22/09/2011
Ελένη Τσουρή