Πιθανόν να έχετε ακούσει σε διάφορες συνεντεύξεις τον Steve Harris, να αναφέρει ότι μία από τις κυριότερες επιρροές των Iron Maiden ,στις κιθάρες, ήταν ο τρόπος με τον οποίον έπαιζαν οι Wishbone Ash.Oι διπλές leadκιθάρες λοιπόν, είναι και θα είναι το σήμα κατατεθέν των Ash, μιας πραγματικά εξαιρετικής 70ς Hard rockμπάντας, η οποία στις 28 Απριλίου του 72 κυκλοφόρησε αυτό το αριστούργημα, το οποίο δεν υπάρχει άνθρωπος που να ασχολείται σοβαρά με τη μουσική αυτή και να μην το έχει σε εκτίμηση +.
Τα χαρακτηριστικά αυτού του δίσκου είναι οι υπέροχες συνθέσεις που απογειώνονται από τις μαγευτικές φωνητικές αρμονίες καθώς και τις τρομερές κιθάρες των Andy Powelκαι Ted Turner. Ακούστε την κιθαριστική μονομαχία στο τέλος του Throw down the swordκαι θα καταλάβετε. Δεν ξεχωρίζω κανένα κομμάτι του δίσκου , θα ήταν πραγματική ιεροσυλία για αυτό το τεράστιο δημιούργημα.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στην ψηφοφορία των αναγνωστών για τους καλύτερους δίσκους του 1972 εκείνη τη χρονιά, στα περιοδικά Sounds και Melody Makerψηφίστηκε πρώτο το Argus, αφήνοντας πίσω το … Machine Head των Purple.
"I HAVE TO BE A WARRIOR!, A SLAVE I COULDN'T BE!..."
1. Evening Over Rooftops 2. The Birth 3. Piece Of My Own 4. Poppy + Don't Even Know Which Day It Is 5. House Of Turnabout 6. Madhatter 7. Getting Hard + What Is A Woman For? 8. Thinking Of You 9. For Doctor Spock Parts 1 & 2
''Τα κλασικά συγκροτήματα κυκλοφορούν και κλασικούς δίσκους αλλά οι κλασικοί δίσκοι δεν προέρχονται πάντα από κλασικά συγκροτήματα. Κάπως έτσι μία μπάντα πολιτικοποιημένων «χίπηδων» με εξαιρετικές, για να μην τους αδικήσουμε, μέχρι τότε προσπάθειες και εκλεκτό μέλος του βρετανικού underground καταφέρνει να δημιουργήσει έναν από τους καλύτερους δίσκους της εποχής του.
Επίσημα τιτλούμενο με το όνομα του συγκροτήματος, έμεινε γνωστό και ως "The Meat Album", εξαιτίας του καταπληκτικού εξωφύλλου της Hipgnosis. Σε αυτό απεικονίζεται μία σειρά από «σφάγια», στοιβαγμένα σε ένα ψυγείο, με ένα γυμνό ανθρώπινο σώμα να παρεμβάλλεται. Συμβολισμός; Ειρωνεία; Κοινωνική καταγγελία; Οπτικό παιχνίδι; Τέχνη αδιαμφισβήτητα.
Αντίστοιχης και ανώτερης ποιότητας είναι το μουσικό περιεχόμενο του album. Ξεκινώντας ως blues συγκρότημα, ακολουθώντας τη μόδα της ψυχεδέλειας και τελικά κερδίζοντας τον τίτλο του progressive rock σχήματος, καταλήγουν να μην παίζουν τίποτα από όλα αυτά. Τουλάχιστον όχι όπως το ξέραμε μέχρι τότε. Η παρέα των αδερφών Edgar και Steve Broughton σε φωνή/κιθάρα και κρουστά αντίστοιχα, μαζί με τον Arthur Grant στο μπάσο και τον Victor Unitt στην άλλη κιθάρα και ενίοτε τα πλήκτρα, βρήκε στέγη στην καλύτερη ίσως εταιρία που μπορούσε να τους φιλοξενήσει την εποχή εκείνη, τη γνωστή για την προτίμηση της σε ιδιαίτερα συγκροτήματα, Harvest. Ως συνέπεια αυτού, και οι ηχογραφήσεις του "Edgar Broughton Band" έγιναν στα περίφημα Abbey Road Studios.
Ακόμα και μετά από αμέτρητες ακροάσεις δε μπορεί να μη λεχθεί ότι το ανατριχιαστικό "Evening Over Rooftops" ξεχωρίζει. Αν και σχετικά αργό τραγούδι, επιλέχθηκε να ανοίξει το δίσκο και μέχρι τώρα παραμένει το πιο αναγνωρίσιμο αριστούργημά τους. Χαρακτηριστικά του είναι οι ποιητικοί στίχοι (χαρακτηριστικό του συγκροτήματος γενικότερα), που θα μπορούσαν να στέκουν και αυτοτελώς ως μοναδική δημιουργία, καθώς και η ιδιοφυής ενορχήστρωση εγχόρδων του David Bedford. Ο τελευταίος, συνεργάτης τότε του Kevin Ayers, μάλλον ήταν και αυτός που έφερε το μέλος του συγκροτήματος του Ayers, τον 18χρονο και χωρίς solo κυκλοφορία ακόμα Mike Oldfield να συμμετάσχει παίζοντας μαντολίνο στο "Thinking Of You". Το συγκεκριμένο τραγούδι στηρίζεται ουσιαστικά στο όργανο αυτό και την ακουστική κιθάρα που δημιουργούν μία μεσαιωνική folk ατμόσφαιρα. Η κορυφαία τριάδα του δίσκου συμπληρώνεται με το "House Of Turnabout". Κτίζεται πάνω στον στακάτο ρυθμό των κρουστών, τα εμπνευσμένα φωνητικά που συνδυάζουν τσαμπουκά και παιδική μελωδία και την φαζαριστή κιθάρα με τα «περίεργα» solo.
Τα υπόλοιπα έξι τραγούδια του άλμπουμ (ορισμένα χωρισμένα σε δύο μέρη με ελάχιστη σχέση μεταξύ τους) ολοκληρώνουν το χαρακτηρισμό «αριστούργημα», αν και μισό σκαλί πιο κάτω από τα προαναφερθέντα. Κανείς όμως δε θα μπορούσε να αντισταθεί στην εφιαλτική ατμόσφαιρα του "The Birth", που βασίζεται στο "Μωρό Της Ρόζμαρυ" και συνεπικουρείται από τα αντιστοίχως δυσοίωνα φωνητικά του Edgar και την blues φυσαμρόνικα του Unitt. Ούτε από την άλλη μπορείς εύκολα να ξεκολλήσεις από το μυαλό σου τις απλές αλλά μεταδοτικές μελωδίες του "Madhatter" (που δε θα ήταν εκτός θέσης και σε κάποιον δίσκο του Syd Barrett), του country folk a la Edgar Broughton Band "Piece Of My Own" ή του "Poppy". Τα "Don't Even Know Which Day It Is", "Getting Hard / What Is A Woman For?" και "For Dr. Spock (Parts 1 & 2)" είναι ίσως τα πιο κοντινά στον μέχρι τότε χαρακτήρα της μπάντας, με το ψυχεδελικό blues στοιχείο να κυριαρχεί.''
το κείμενο τις κριτικής του Δίσκου είναι απο τον Κώστα Σακκαλή και το rocking.gr
Ας ακούσουμε και κάποια κομμάτια απ το δίσκο τώρα
Evening Over Rooftops
The air was thick like honey Looking from the room The room had open windows To let the springtime through Evening stood by watching At the side of summer's promise The flowers in her garden Were the envy of her friends
How far are we from dying Is it nearly at an end How far are we from dying Is it nearly at an end
The smoke hung on the skyline The city fell in silence The sunset ripe and mellow Was the light to write some thoughts by Her children watched for father From their window in the wall Said a prayer for Grandpapa And maybe many more
Somewhere in the distance On a road so far away I heard the sound of life Though the people left for home
Three birds flew off a building Standing proud against the sky Many more flew with them Spiraled upward like laughter Faster harder They rose up in a column Hundreds upon hundreds And twice that many wingspeed
Four miles across Stretched a million miles high The living pulsing column In the lady of the sky Feathers thrashed together Locked in that huge one I knew no-one could see it And now that it was gone
I rubbed my eyes and tried to find A reason for the flight Exodus escape or was it just for me to see Like the mating of the earth and air Like water is to flowers The envy of her friends How far are we from dying Is it nearly at an end .
How far are we from dying Is it nearly at an end How far are we from dying Is it nearly at an end .
The Birth
She lay in the dust began to die Wondering how long it would take her The scorpion drooled winked his eye Wondered if he could make her The pain was right twice as nice She realised she was in labour Life was a fight with men and mice Mind how you talk to your neighbours
She cried in the heat shaking her meat Sure she needed no friend As much as this was beginning It would sure make a beautiful end The sand blew up in confusion Salt running out of her pores That being borne inside her Was near to the end of its course
Her tits thrust up to Heaven Her back was arched like a bow The heat in the mother lay quiet It was a long way to come just to go Her body lay limp in the desert Soaked with the love she gave Her shadow will lie there forever Reminding us all of that day
The scorpion wandered all over her body Vultures stood still in the sky If this was the end of beginning Who was born and did anyone die How those birds searched for her offspring Craving to beat off her pride So futile was all of their searching Nothing that lived had ..... such eyes
House of Turnabout
Sell me more cried the lady Her wares all hanging down I’m not a landlord or a tenant In the house of turnabout My pride is flat my body fat My part played on this floor Pay for me to play And hang your tears next to mine
One with hope might move in here Their shadows still intact To try to find the way we’re meant And not prepared to act Geraldine was in the club His face was torn in two Now he could play with confidence Again for me and you
Sell me more said the customer His heroes falling down Is it I that made you prisoner In the house of turnabout She wept I am at fault she said It’s me that brought you here Where the Madame’s at the peephole And the bed is full of fear
I’ll not keep you in a void Impossible to fill Look upon the guest list And the men that helped me kill The vestiges of sanity The bloom that was my pride And you’re nearly like a brother As you lie here by my side Geraldine is beautiful The smile plays on his face And I swear if it could happen I’d be thankful in his place And I swear if it could happen I’d be thankful in his place
LAYLA
var _gaq = _gaq || []; _gaq.push(['_setAccount', 'UA-350642-1']); _gaq.push(['_trackPageview']); (function() { var ga = document.createElement('script'); ga.type = 'text/javascript'; ga.async = true; ga.src = ('https:' == document.location.protocol ? 'https://ssl' : 'http://www') + '.google-analytics.com/ga.js'; var s = document.getElementsByTagName('script')[0]; s.parentNode.insertBefore(ga, s); })();
Ροκ ύμνος για την αγάπη και ένα από τα κορυφαία ερωτικά τραγούδια στην ιστορία του ροκ εν ρολ. Γράφτηκε από τους Έρικ Κλάπτον και Τζιμ Γκόρντον και περιέχεται στο πρώτο και μοναδικό στούντιο άλμπουμ των Derek and the Dominos «Layla and Other Assorted Love Songs», που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1970. Το τραγούδι αντανακλά τον παθιασμένο έρωτα του Κλάπτον για την Πάτι Μπόιντ, πρώην μοντέλο και γυναίκα του καλύτερου φίλου του Τζορτζ Χάρισον.
Στα τέλη της δεκαετίας του '60 ο βιρτουόζος κιθαρίστας Έρικ Κλάπτον κατακλυζόταν από προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα. Τα δύο σούπεργκρουπ που είχε σχηματίσει, Cream και Blind Faith, είχαν διαλυθεί και ο ίδιος είχε γλιστρήσει στα ναρκωτικά. Η Πάτι Μπόιντ έτεινε χείρα βοηθείας και ο απελπισμένος Κλάπτον την ερωτεύτηκε σφόδρα, χωρίς στην αρχή να έχει την ανάλογη ανταπόκριση.
Ο Κλάπτον έγραψε και της αφιέρωσε το τραγούδι «Λέιλα», το οποίο εμπνεύστηκε από το ερωτικό ποίημα «Η Λέιλα και ο Μαϊνούν» του πέρση κλασσικού ποιητή Νεζαμί (1141-1201). Το ποίημα, που χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή του Κλάπτον, μιλάει για την πριγκίπισσα Λέιλα, την οποία ο πατέρας της πάντρεψε με κάποιον άλλον από αυτόν που αγαπούσε, με αποτέλεσμα ο αγαπημένος της να τρελαθεί.
Οι ηχογραφήσεις του τραγουδιού και του άλμπουμ, ξεκίνησαν την άνοιξη του 1970 στο Μαϊάμι, από ένα ακόμη βραχύβιο σχήμα του Κλάπτον, τους Derek and the Dominos. H «Λέιλα», διάρκειας 7:02 λεπτών, που ξεχώρισε από τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ, αποτελείται από δύο διακριτά μέρη. Το πρώτο είναι σύνθεση του Κλάπτον, όπου κυριαρχούν οι κιθάρες του Κλάπτον και του μακαρίτη Ντουέιν Όλμαν (Allman Brothers), που παίζει το κλασσικό πλέον κιθαριστικό ριφ, καθώς και η παθιασμένη έκκληση του Κλάπτον για αγάπη. Το δεύτερο μέρος κινείται σε πιο αργό τέμπο, είναι ορχηστρικό, με κυρίαρχο το πιάνο του Τζιμ Γκόρντον.
Το άλμπουμ πέρασε σχεδόν απαρατήρητο όταν κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1970, όπως και το «Λέιλα», που είχε μεγάλη διάρκεια για να χωρέσει στο πρόγραμμα ενός ραδιοφωνικού σταθμού. Το 1971 μια συντομευμένη εκδοχή της «Layla» έφθασε μέχρι το Νο 5 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών. Η «Layla» ξανακυκλοφόρησε το 1972 σε μια συλλογή με επιτυχίες του Κλάπτον («The History of Eric Clapton») και γνώρισε εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, φθάνοντας στο Νο 7 του αγγλικού πίνακα επιτυχιών και στο Νο 10 του αμερικανικού.
Όσον αφορά στα ερωτικά του ροκ τριγώνου, Ο Τζορτζ και η Πάτι χώρισαν το 1977 και δύο χρόνια μετά η Πάτι Μπόιντ έγινε κυρία Κλάπτον. Στον γάμο παρέστη και ο Χάρισον, που δεν κράτησε κακία στον φίλο του. Ο γάμος του Έρικ Κλάπτον και της Πάτι Μπόιντ κατέληξε σε διαζύγιο το 1989, όταν ο Mr Slowhand έπεσε στην αγκαλιά ενός άλλου μοντέλου, εξ Ιταλίας αυτή τη φορά, της Λόρι Ντελ Σάντο.
Η «Λέιλα» συνέχιζε την ανοδική της πορεία. Το 1982 εμφανίσθηκε και πάλι στον αγγλικό πίνακα επιτυχιών, ανεβαίνοντας στο Νο4. Το 1992 ο Κλάπτον παρουσίασε την ακουστική εκδοχή του τραγουδιού στην εκπομπή του MTV «Unplugged». Έφθασε στο Νο 12 του αμερικανικού πίνακα επιτυχιών, ενώ δεν συγκίνησε τους συμπατριώτες του Άγγλους. Ίσως οι καιροί να είχαν αλλάξει.
Πηγή: www.sansimera.gr
Hotel California ... Μύθοι και πραγματικότητα
Σατανιστικές τελετές, εγκλήματα, πνεύματα και μια... αλήθεια που στέκει πολύ μακριά απ' όλα αυτά
Μια μέρα σαν σήμερα το 1977 το «HotelCalifornia» των «Eagles» ανέβαινε στο Νο1 των αμερικάνικων τσαρτς και ξεκινούσε την πορεία του προς την... αθανασία. Πλέον το τραγούδι θεωρείται ένα από τα καλύτερα και γνωστότερα στην ιστορία της ροκ μουσικής. Το «HotelCalifornia» όμως είναι και το κομμάτι που το ακολουθούν οι περισσότερες ιστορίες. Οι σκοτεινοί του στίχοι δημιούργησαν μύθους για το τι πραγματικά μιλάει και ποια ιστορία ενέπνευσε τους δημιουργούς του. Τι είναι το «θηρίο», το «πνεύμα» και η «τελετή» με τα «ατσάλινα μαχαίρια»; Μιλάει για κάποιο έγκλημα, κάποια σατανιστική τελετή ή κάτι διαφορετικό. Θα ακολουθήσουμε λοιπόν όλους τους αστικούς μύθους που ακολουθούν το... στοιχειωμένο ξενοδοχείο για να φτάσουμε στην εξήγηση που έδωσαν τα μέλη του συγκροτήματος.
Οι «Eagles» κυκλοφόρησαν το single στις αρχές του 1977 και χρειάστηκαν τρεις μήνες για να ανέβει στο Νο1. Οι στίχοι του όμως δημιούργησαν άμεσα αίσθηση σε μια περίοδο μάλιστα που τα εγκλήματα ήταν πολλά. Ο κουρασμένος ταξιδιώτης που αναγκαστικά πάει στο ξενοδοχείο και βλέπει πολλά περίεργα δημιουργεί μύθος και συνειρμούς με γεγονότα της εποχής.
Οι μύθοι...
Η ιστορία που κυριαρχεί είναι αυτή που συνδέει το τραγούδι με την «Εκκλησιά του Σατανά» και τον Άντον ΛαΒέι γνωστό ως «Μαύρο Πάπα». Αυτός ο μύθος θέλει το τραγούδι να αναφέρεται σε ένα ξενοδοχείο που είχε αγοράσει ο σατανιστής, ΛαΒέι στο Σαν Φρανσίσκο το οποίο μετέτρεψε στην «Εκκλησία του Σατανά» και εκεί έγραψε τη «Σατανική Βίβλο». Μάλιστα λένε ότι στη φωτογραφία στο οπισθόφυλλο του δίσκου σε ένα παράθυρο ψηλά αριστερά εμφανίζεται η μορφή του ΛαΒέι που προειδοποιεί τους αθώους από κάτω του. Γενικότερα πολλά έχουν ακουστεί για τις φωτογραφίες. Κάποι λένε ότι είναι από την «Εκκλησία του Σατανά» ενώ αναφέρουν πως η κάμερα έπιασε και τις μορφές κάποιων πνευμάτων. Ένας μύθος θέλει στις πρώτες φωτογραφίες που βγήκαν από το ξενοδοχείο να εμφανίζεται κάποιος στην είσοδο ενώ στην πραγματικότητα δεν ήταν κανείς. Επίσης ο μαύρος καθαριστής που βρίσκεται σε μια φωτογραφία λέγεται ότι είναι ένα θύμα του ΛαΒέι που θυσιάστηκε.
Όσο για τους στίχους θεωρούν ότι μιλάει για μια σατανιστική τελετή. Το «δεν έχουμε αυτό το πνεύμα εδώ από το 1969» αναφέρεται στον Χριστό και το γεγονός ότι η σατανιστική ομάδα αυτή δημιουργήθηκε το 1969. Φυσικά τα μέλη των «Eagles» έχουν κατηγορηθεί ότι ασπάζονται τον Σατανισμό. Άλλη άποψη θέλει το «theystubwiththeirsteelyknives» να αναφέρεται στον Στίλι Νταν με τον οποίο οι φήμες ήθελαν τα μέλη του συγκροτήματος να έχουν διαμάχη. Φυσικά υπάρχει και το κλασικό ότι αν ακούσεις ανάποδα τον δίσκο έχει διαβολικά μηνύματα.
Μια διαφορετική εκδοχή θέλει το κομμάτι να αναφέρεται στο ψυχιατρείο του «Καμαρίγιο» και όσα γίνονταν εκεί. Το παρατσούκλι του ψυχιατρείου ήταν «HotelCalifornia» και ο συνειρμός έγινε λογικά. Επίσης έχει ακουστεί ότι αναφέρεται σε ένα ξενοδοχείο στη Σκοτία που έγιναν κάποια εγκλήματα αλλά και ένα μικρό μοτέλ στην Καλιφόρνια που οι ιδιοκτήτες του (ένα ζευγάρι) σκότωναν τους ενοίκους και έθαβαν τα πτώματα τους στο υπόγειο. Τέλος υπάρχει και η απλή σκέψη ότι το τραγούδι γράφτηκε για ένα ξενοδοχείο που είχαν περάσει κάποιες νύχτες τα μέλη των «Eagles».
Η αλήθεια...
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι ούτε τόσο ζοφερή, ούτε έχει να κάνει με φόνους η σατανιστικές τελετές. Αναφορικά με τις φωτογραφίες αυτές πάρθηκαν από ένα ξενοδοχείο στο Μπέβερλι Χιλς και όχι από την «Εκκλησία του Σατανά». Η εικόνα στο παράθυρο που λέγεται ότι είναι το ΛαΒέι είναι απλά μια κοπέλα που είχε προσληφθεί από το συνεργείο που έκανε τη φωτογράφιση. Το ίδιο ισχύει και για τον καθαριστή. Το «warmsmellofcolitαs» που έχει αναλυθεί ποικιλότροπος απλά αναφέρεται στη μαριχουάνα. Colitas είναι το όνομα της στα Μεξικάνικα. Όσο τώρα για τους στίχους δεν έχουν καμία σχέση με σατανισμό. Τα μέλη του συγκροτήματος έχουν δηλώσει πως το τραγούδι μιλάει για την το κλίμα της εποχής και την απληστία στην Καλιφόρνια τη δεκαετία το '70. Ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα για την άσωτη ζωή που οδηγούσε στην καταστροφή. Μια ζωή που έκαναν και οι ίδιοι στο παρελθόν. «Το τραγούδι ήθελε να πιάσει το πνεύμα της εποχής που ήταν μια περίοδος τεράστιας επιτυχίας για τη χώρα αλλά και τη μουσική βιομηχανία. Το άλμπουμ υπογράμμιζε τη διαφθορά των ροκ σταρς που προέρχονται από τη βιομηχανία του Λας Άντζελες. Ο τίτλος παρουσιάζει απλά την Καλιφόρνια σαν μια ωραιοποιημένη φυλακή που αφήνει τους καλλιτέχνες να μπαίνουν ελεύθερα μόνο για να ανακαλύψουν ότι δεν μπορούν να ξεφύγουν από εκεί. Το πράγματικο HotelCalifornia δεν είναι ένα μέρος είναι μια μεταφορά για τη μουσική βιομηχανία της δυτικής ακτής και το πόσο επηρεάζει τους ταλαντούχους που βρίσκουν τους εαυτούς τους εγκλωβισμένους σε έναν ωραιοποιημένο ιστό» δήλωσε για το κομμάτι το μέλος των «Eagles», Ντόν Χένλεϊ. Παρόμοιες δηλώσεις έχει κάνει και ο Ντον Φέλντερ που μίλησε για τραγούδι με κοινωνικοπολιτικό μήνυμα.
Οι στίχοι
On a dark desert highway, cool wind in my hair
Warm smell of colitas, rising up through the air
Up ahead in the distance, I saw a shimmering light
My head grew heavy and my sight grew dim
I had to stop for the night
There she stood in the doorway;
I heard the mission bell
And I was thinking to myself,
'this could be heaven or this could be hell'
Then she lit up a candle and she showed me the way
There were voices down the corridor,
I thought I heard them say...
Welcome to the hotel california
Such a lovely place
Such a lovely face
Plenty of room at the hotel california
Any time of year, you can find it here
Her mind is tiffany-twisted, she got the mercedes bends
She got a lot of pretty, pretty boys, that she calls friends
How they dance in the courtyard, sweet summer sweat.
Some dance to remember, some dance to forget
So I called up the captain,
'please bring me my wine'
He said, 'we haven't had that spirit here since nineteen sixty nine'
And still those voices are calling from far away,
Wake you up in the middle of the night
Just to hear them say...
Welcome to the hotel california
Such a lovely place
Such a lovely face
They livin' it up at the hotel california
What a nice surprise, bring your alibis
Mirrors on the ceiling,
The pink champagne on ice
And she said 'we are all just prisoners here, of our own device'
