Home 
Rock Ιστορία Hippies και ουσίες
Rock Ιστορία Hippies και ουσίες
| Hippies και ουσίες |
Τέχνες και ουσίες - Οι hippies. Η ιστορία μας αυτή τη φορά ξεκινάει κάπου στο Μεξικό, με μία περίεργη γυναίκα. Φαίνεται στα αριστερά να καπνίζει. Η γυναίκα αυτή είναι η Maria Sabina, μία ιθαγενής, δηλαδή "σαμάνα", (αν μπορείς να μεταφράσεις έτσι το θηλυκό αντίστοιχο του shaman). Curandera, είναι η πνευματική γυναίκα της κοινωνίας αυτής του Μεξικού, που με τη βοήθεια των μαγικών μανιταριών, θεράπευε τις ασθένειες της ψυχής και του σώματος, κατά τη διάρκεια μίας νυχτερινής τελετής, που οι ιθαγενείς ονόμαζαν velada. Με την ιδιότητα της curandera, της θεραπεύτριας δηλαδή, η περιεργη αυτή γυναίκα, έκανε τελετές τρώγοντας μανιτάρια, αυτή και οι συμπατριώτες της.Στην ιστορία μπαίνει ο πρώτος σοβαρός εθνομυκολόγος της ιστορίας, ο R. Gordon Wasson. Με την ρωσίδα γυναίκα του, εξερεύνησε τα μανιτάρια της Αμερικής, για να τρακάρει πάνω στην Maria Sabina που, για πρώτη φορά, έδειξε σε έναν λευκό άνθρωπο τα μαγικά μανιτάρια. Αυτό τον ώθησε να γράψει ένα σχετικό άρθρο στο περιοδικό Life, κάνοντας γνωστά τα μανιτάρια και τις ενθεογενείς τους ιδιότητες σε όλο τον κόσμο για πρώτη φορά. Τα δείγματα που συνέλεξε εξετάστηκαν απο τον πολυαγαπημένο μας Hoffman, που για πρώτη φορά περιέγραψε τις ουσίες που απαντώνται στα μαγικά μανιτάρια. Το κακό είναι, οτι παρόλο που ο Wasson έκανε ο,τι μπορούσε για να προστατεύσει την ανωνυμία της Maria Sabina, δεν τα κατάφερε. Ορδές νεαρών άσχετων αμερικάνων έφτασαν στο χωριό της. Χωρίς να προσφέρουν τίποτε στην τοπική οικονομία, και κάνοντας διαρκώς φασαρίες ως άμυαλοι λευκοί, δημιούργησαν προβλήματα στη γυναίκα αλλά και στο ίδιο το μανιτάρι. Η curandera υποστήριξε αργότερα πως από τότε που οι λευκοί δοκίμασαν τα μανιτάρια, αυτά έχασαν ανεπιστρεπτί τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.
Ο Wasson πάντως, προχώρησε πιό πέρα, και ήταν ο πρώτος που υποστήριξε οτι το ιερό σόμα των ινδών ήταν πιθανώς κάποια ενθεογενής ουσία, και όχι κάποιο αλκοολικό ποτό. Όπως επίσης, πως ο κυκεώνας των αρχαίων Ελευσίνιων Μυστυρίων εμπεριείχε στάρι μολυσμένο με τον μύκητα του lsd, και φλυσκούνι, για το ανακατεμένο από το ποτό στομάχι. Μπορώ να πω οτι συμφωνώ απολύτως μαζί του.
Έχω ήδη μιλήσει για τον Hoffman και την ανακάλυψη του lsd. Ακολούθησαν τα μανιτάρια και η μεσκαλίνη. Και η αμφιβληστροειδής περιγραφή του ψυχεδελικού οράματος από τον Aldous Huxley (αυτά στο βιβλίο του Doors of Perception, από το οποίο ονομάστηκαν οι The Doors, αν και εγώ μπορώ να πω οτι αγαπησα περισσότερο το Brave New World) ή τον Σιντάρτα του Hesse, επιτέλους, πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από τον Hoffman άρχισαν να συνειδητοποιούν τις καινούριες δυνατότητες που προσέφερε στην ανθρώπινη σκέψη η ψυχεδέλεια. Ένας καθηγητής ψυχολόγίας, ο Timothy Leary, ξεκίνησε τα πειράματα πάνω στο LSD. Το Doors of Perception το έχω διαβάσει (μου το χάρησε ο Γιάννης!), και μου φάνηκε μία εντελώς προσωπική περιγραφή του ψυχεδελικού οράματος. Και νομίζω οτι εκεί ήταν και το λάθος του "τότε": περιέγραφαν μία εμπειρία που ήταν εντελώς δική τους και μπορεί κάλλιστα σε έναν άλλο άνθρωπο να μετεφραστεί διαφορετικά. Ο Timothy Leary, αργότερα περιέγραψε το άρθρο του Wasson ως το εναρκτήριο λάκτισμα για την μελέτη του γύρω από τις ψυχεδελικές ουσίες.. Για να μείνουμε λίγο ακόμη στο παρελθόν, θα αναφερθώ στην ίδια τη δημιουργία της ορολογίας της λέξης "hippie". Κάποτε γνώρισα ένα πανίβλακα ροκ dj που δούλευε σε κάποιο γνωστό ροκ κλαμπ, ο οποίος υποστήριζε οτι η λέξη "hippie" βγαίνει από το επιφώνημα "hip hip, hooray" που δήθεν λέγαν οι χίππηδες σηκώνοντας τα ποτήρια τους σε πρόποση. Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν και αυτό για να μην ακούω άλλες βλακείες.
Η ίδια η λέξη "hip" είναι γνωστή σε όσους μιλάνε καλά αγγλικά, και σημαίνει "μέσα στα πράγματα", "στη μόδα". Η ίδια η λέξη hip ή hep, πιθανώς παράγωγο κάποιας αφρικάνικης λέξης, αναφέρεται στο wikipedia πως προτοεμφανίζεται σε νουβέλα του 1914. Πάντως, μέχρι το 1940 η λέξη περιγράφει συνήθως τους hipsters, νεαρούς με αγάπη στο χόρτο και τη τζαζ μουσική.
 Οι πρόγονοι πάντως των hippies θεωρείται το Beat Generation. Τί είναι το Beat Generation? κυρίως συγγραφείς και ποιητές, όπως ο Burroughs, o Keruac, o Ginsberg. Σε γενικές γραμμές, η φιλοσοφία τους (απομεινάρια και αυτοί της χρυσής εποχής της τζαζ) επικεντρωνόταν στον αντικομφορμισμό, την αποστροφή στον υλισμό, την αγάπη για τις ανατολικές φιλοσοφίες, και ω, ντροπή και αίσχος, την χαλαρή ηθική γύρω από το σεξ και τα ναρκωτικά. Τα media έφτιαξαν μία ανύπαρκτη καρικατούρα για να τους περιγράψουν, τους beatnics (το nic στο τέλος παρέπεμπε σε κάτι τόσο εχθρικό για την αμερικάνικη κοινωνία, όσο οι Ρώσοι, που εκείνη την εποχή είχαν εκτοξευσει τον Sputnic). Τα υστερικά αμερικάνικα media περιέγραφαν αυτούς τους τύπους σαν εχθρούς της σταθερότητας της αμερικάνικης κοινωνίας. Χτυπημένο από τα media, το Beat Generation κυνηγήθηκε και υποτόνησε, για να κληρονομήσει όμως όλη του τη φιλοσοφία στο κίνημα που ερχόταν, τους hippies.
Στη πραγματικότητα, πολλά ιστορικά πρόσωπα και ρεύματα θεωρούνται πρόγονοι των hippies. Από τον Διογένη τον κυνικό, μέχρι τους μποέμ του Παρισιού, τον Renoir και τον Toulouse Lautrec, οποιοσδήποτε διακύρηττε τον πνευμαυτισμό, την αγάπη και τον λιτό τρόπο ζωής, την αποστροφή στον υλισμό, είναι πρόγονός τους. Όμως, οι πιό χτυπητές ομοιότητες είναι με το αμέσως προγενέστερο ρεύμα, το beat generation, και τους Wandervolgen. Ποιοί ήταν αυτοί; Μεταξύ του 1896 και του 1905, ένα γερμανικό ρεύμα κουλτούρας, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με τη παραδοσιακή, τυποποιημένη διασκέδαση των σύγχρονών τους Γερμανών, και διασκέδαζαν σε κλαμπ με ερασιτεχνική μουσική, περίεργα κοστούμια, αλλά και στη φύση, σε κατασκηνώσεις, για να έρθουν σε επαφή με τη φύση και τα παγανιστικά ιδεώδη των προγόνων τους, σε αντίδραση στον επιβαλλόμενο γερμανικό καθολικισμό. Αυτοί οι τύποι, μετακόμισαν στην Καλιφόρνια, και είχαν μαγαζάκια με οργανικές τροφές, υγιεινά τρόφιμα και πίστευαν στην επιστροφή στη φύση. Επιρρέασαν αρκετά το ρεύμα των χίππηδων.
Σύντομα, πολλά μέλη του beat generation, άρχισαν να δίνουν μορφή στη σκηνή, ξεκινώντας από πολλά μέρη, όπως το Berkeley, κάνοντας συναυλίες, όπου εμφανίστηκαν και τα πρώτα συγκροτήματα αυτής της μουσικής, για να μαζεύτουν τελικά σε μία συγκεκριμένη γειτονιά του San Fransisco, το Haight-Ashbury. "Το καλοκαίρι της αγάπης" ήταν για τους χίππηδες το καλοκαίρι του 1966, όταν ένα σωρό νεαροί από όλη την Αμερική, σε απάντηση στον πόλεμο του Βιετνάμ που μαινόταν, άρχισαν να ταξιδεύουν προς το San Fransisco. Το μαζικό κύμα των hippies έμεινε στην ιστορία μέσα από το τραγούδι του ScottMcKenzie. Σας παραθέτω στα αγγλικά τους στίχους:
If you're going to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hair
If you're going to San Francisco
You're gonna meet some gentle people there
For those who come to San Francisco
Summertime will be a love-in there
In the streets of San Francisco
Gentle people with flowers in their hair
All across the nation such a strange vibration
People in motion
There's a whole generation with a new explanation
People in motion
People in motion
For those who come to San Francisco
Be sure to wear some flowers in your hair
If you come to San Francisco
Summertime will be a love-in there
If you come to San Francisco
Summertime will be a love-in there
Εκτός οτι αναφέρεται σε "ευγενικούς ανθρώπους με λουλούδια στα μαλλιά", θα ήθελα να προσέξετε την τρίτη στροφή. "Σε όλη τη χώρα, μία περίεργη "δόνηση", άνθρωποι σε κίνηση... μία ολόκληρη νέα γενιά με μία νέα εξήγηση"... Τα πρώτα κύματα συνειδητοποίησης της ενότητας του σύμπαντος και της παγκόσμιας αγάπης και ειρήνης. Οι χίππηδες μείναν έτσι ακριβώς στην ιστορία, σαν ειρηνιστές. Μέχρι το 1965, το ρεύμα των χίππηδων είχε ήδη δημιουργηθεί και καθιερωθεί. Μαζί του και οι new age φιλοσοφία, τα κοινόβια, οι διαδηλώσεις κατά του πολέμου του Βιετναμ, τα happenings στους δρόμους του San Fransisco, το ελεύθερο σεξ, οι ψυχεδελικές ουσίες, η αγάπη στην ανατολική φιλοσοφία.
Επίσης, η χίππικη κίνηση αποκτά τους φιλοσόφους της. Timothy Leary, Terrance McKenna, Hesse (το βιβλίο του Σιντάρτα, θεωρείται η βίβλος των χίππηδων, καμία σχέση όμως άμα το διαβάσετε, σας το συνιστώ). Δε θα σας πω πολλά πράγματα για τους διάσημους φιλόσοφους γιατί απλως πρέπει να σας τα πούνε μόνοι τους. Αξίζει να διαβάσει κανείς τον Timothy Leary, όχι επείδη τα λέει απαραιτήτως σωστά, αλλά γιατί μας δίνει μία πρώτη ιδέα του τί πίστευαν τότε οι πρώτοι άνθρωποι που πειραματίστηκαν με τις ψυχεδελικές ουσίες. Οφείλω όμως να πω οτι κατ'εμε τουλάχιστον, ο Leary απλώς διαπίστωνε οτι διαπιστώσαμε όλοι μας δοκιμάζοντας lsd χωρίς ποτέ να τον διαβάσουμε, και καμιά σαρανταριά χρόνια αργότερα. Δυστυχώς προσπαθώντας να αποφύγει να βάλει τα συμπεράσματά του σε μία θρησκευτική φόρμα, ξέχασε οτι και ο ίδιος έκανε ακριβώς το ίδιο. Σαν αμερικάνος συχαίνεται φυσιολογικά όλες τις θρησκείες (γιατί στην Αμερική θρησκεία σημαίνει αποκλειστικά κάποια φανατισμένη σέχτα, η πιθανότητα να είσαι θρησκευόμενος και πνευματικός άνθρωπος ταυτόχρονα είναι πρακτικά ανύπαρκτη). Σε κάποια σημεία, χωρίς να το θέλει νομίζω, όρισε κάποιες ιδέες που αφορούν στο lsd και κατ'εμε είναι λάθος, τις οποίες βρίσκουμε δυστυχώς ακόμη μπροστά μας. Ένα σημείο στο οποίο ας πούμε διαφωνώ, είναι η ιδέα της μετοίκισης του ανθρώπου στο διάστημα. Όντας παιδί της γενιάς των πρώτων ανακαλύψεων στο διάστημα, και αμερικανάκι επίσης, επιρρεάστηκε υπέρ του δέοντος. Πίστευε πως το μέλλον μας είναι το διάστημα, και σνόμπαρε την οικολογία σαν ιδέα και σαν επιστήμη. Ξεχνάγε οτι σαν είδος, είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη και μόνο. Πόσες πιθανότητες έχουμε να πετύχουμε στο σύμπαν ακόμη ένα μπλε πλανήτη, γεμάτο νερό, με την ίδια ακριβώς βαρύτητα με την γη (γιατί τα κόκκαλά μας είναι σχεδιασμένα αποκλειστικά γι αυτήν), την ίδια σύσταση αέρα, την ίδια σύσταση εδάφους κλπ; Λίγες νομίζω. Καλό θα ήταν να μη ξεχνάμε οτι η φύση, η γη, η Γαία, αν είστε παγανιστές, οτιδήποτε, είναι το σπίτι μας και πρέπει να το φροντίσουμε. Ο Leary σ'αυτό το θέμα έλεγε μαλακίες. Και στο θέμα των ποσοτήτων του lsd, το μόνο που κατάφερε, είναι να πάρουν πολύ lsd πολύ λάθος άτομα, να κάνουν χοντρές μαλακίες και στο τέλος, το lsd να ποινικοποιηθεί. Δε χρειάζονται μεγάλες ποσότητες. Μυαλό χρειάζεται..
Ο Terrance McKenna νομίζω ήταν πολύ πιό συγκρατημένος στους τρόπους του και γι αυτό μου είναι πιό ευχάριστος, αν και με αυτόν διαφωνώ σε κάποια σημεία. Σας προτείνω να τον ακούσετε. Η φωνή του, αν ακούτε trance μουσική σας είναι ήδη γνωστή, διάφορα tracks έχουν τη φωνή του να ακούγεται στο βάθος.
Ο Timothy Leary, αν και έκανε αρκετές εύστοχες παρατηρήσεις, το παρακάνε με την αυτοπροβολή του, και τα πράγματα παίρνουν για τους χίππηδες μία άσχημη, απίθανη τροπή. Εκτός από το ξύλο και τις σφαίρες που τακτικά έτρωγαν στις διαδηλώσεις τους για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, ένας μανιακός και ρατσιστής δολοφόνος, o Charles Manson, σκοτώνει στο σπίτι της την έγκυο τότε, διάσημη ηθοποιό και σύζηγο του διάσημου σκηνοθέτη Roman Polansky, Sharon Tate. Ο κόσμος ανακαλύπτει οτι ο Charles Manson ήταν ένα φρικιό με μεσσιανικά σύνδρομα του χειρίστου είδους, που υπό την επίρρεια lsd ήλεγχε το μυαλό μερικών ηλιθίων (τί δύσκολο). Ξαφνικά, όλες οι υποσχέσεις του Leary οτι το lsd ήταν μία ψυχιατρική πανάκεια, πήγαν στο κάλαθο των αχρήστων, η καριέρα του σα καθηγητής ψυχολογίας στο Berkeley στο διάολο, και το lsd στην παρανομία. Αν κόμπαζε λίγο λιγότερο, ίσως να ήταν καλύτερα για όλους μας. Ήταν πάντως ένας έξυπνος άνθρωπος, με ενδιαφέρουσες απόψεις, αν και δε κατάφερε να ξεφύγει από το ρόλο του σωτήρα, που κορόιδευε στις θρησκείες γύρω του. Υποσχέθηκε πολλά για μια ουσία σε μία εποχή που ήταν πολύ νωρίς να φανούν οι δυνατότητές της και οι κίνδυνοί της σε όλο το φάσμα της.
 Για να μιλήσουμε και λίγο για την μουσική, μεγάλα συγκροτήματα, όπως οι Grateful Dead, οι Jefferson Airplane, οι the Charlatans, κάναν την αρχή για να ακολουθήσουν η Janis Joplin, ο αξεπέραστος και μοναδικός Jimmy Hendrix, γενικά αυτό που σήμερα ονομάζουμε psychedelic rock. Ακόμη και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, καλλιτέχνες που προηγούνταν των hippies, όπως οι Beatles και οι Rolling Stones, δε κατάφεραν να μείνουν ανεπιρρέαστοι. Άτομα από τελείως διαφορετικά είδη, όπως ο latin rocker Carlos Santana, ή ινδοί οργανοπαίκτες όπως ο Ravi Shankar, ενώθηκαν σε αυτή τη προσπάθεια. Και εντελώς από προσωπική προτίμηση, νομίζω οτι ο πιό αξεπέραστος από όλους αυτούς είναι φυσικά ο Hendrix, με την εκκλησία του ουρανού, το sky church του, και τον αξέχαστο στίχο για ένα είδος sativa, την purple haze: Purple haze all in my brain
Lately things just dont seem the same
Actin funny, but I dont know why
'scuse me while I kiss the sky
Τί αξεπέραστος κιθαρίστας.
Επίσης μοναδική φιγούρα αποτέλεσε και ο Ken Kesey, που καβάλησε ένα magic bus, το μαγικό λεωφορείο, που λέγαν οι Beatles, που το βάφτησε Furthur, και για να γιορτάσει την έκδοση της δεύτερης νουβέλας του με κάτι φίλους, άρχισε να γύρνάει σε όλες τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, για να κάνει "acid tests" οπως έλεγε. Προσκαλούσαν το κόσμο που συναντούσαν στα ταξίδια τους να πιεί μαζί τους ψυχεδελικές ουσίες, και να τους βάλουν στο "νόημα" (να γίνουν hip) :P . Η μπάντα που έφτιαξε ονομάστηκε Merry Pranksters και τα γεγονότα που ακολούθησαν, μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο του, Τhe Electric-Kool Aid Acid Test. Εν ολίγοις, πολύς κόσμος προσηλυτίστηκε από αυτούς τους τυπάδες να δοκιμάσει lsd.
Αυτό το είδος μουσικής, αν και οπωσδήποτε underground, κάποια στιγμή άρχισε να επιβάλλεται και στη mainstream κουλτούρα, σε όλο το κόσμο. Όλα τα αμερικανάκια της σειράς την είδαν χίππηδες. Η μόδα έφτασε παντού, σε όλο το κόσμο. Φτάσαν μέχρι τα Μάταλα το '70, μέχρι και τη Ρένα Βλαχοπούλου είδαμε ντυμένη χύπισσα. Στη πραγματικότητα, κανένας από αυτούς δεν είχε ουδεμία σχέση με το είδος, παρόλο που φορέσαν καμπάνες παντελόνια και αφήσαν φαβορίτες και μαλλιά. Δεν είχαν ιδέα. Δεν ξέραν ποιός είναι ο Leary ή ο Hoffman, όπως ακριβώς και πολλοί χίππηδες σήμερα. Φοράνε ακόμη ταγάρια και σανδάλια, αλλά δεν έχουν ΙΔΕΑ. Τους βλέπεις σε φεστιβάλ και σε συναυλίες, με όλο το στυλάκι έτοιμο, ίσως να πίνουν χόρτο και να είναι παγανιστές (επειδή έτσι τους είπαν οτι είναι οι χίππυδες) αλλά ανάθεμα και αν έχουν ακούσει τίποτε από τη φιλοσοφία του Leary. Είναι γελοίο.
Πίσω καμιά σαρανταριά χρόνια, οι hippies, παρά τις επιθέσεις των ρεπουμπλικάνων "πατριωτών", που σε πλήρη συντονισμό με την αστυνομία, τους επιτίθονταν με κάθε ευκαιρία, συνέχισαν να δηλώνουν την παρουσία τους. Διαδήλωσαν για την δημιουργία πάρκου σε κατεδαφισμένα κτήρια του πανεπιστημίου του Berkeley, και το 1969 έγινε το διάσημο Woodstock, το φεστιβάλ των 500,000 ατόμων. Η κουλτούρα τους ήταν στο απόγειό της, αλλά λίγο καιρό αργότερα ακολούθησε ένα ακόμη φεστιβαλ, στο Altamont της California, στην οποία οι γνωστοί Black Panthers υποτίθεται οτι θα φρουρούσαν, αλλά ένα κοριτσάκι δολοφονήθηκε την ώρα που έπαιζαν οι Rolling Stones, και η πουριτανική αμερικάνικη κοινωνία ξαφνικά θορυβήθηκε. Αμέσως μετά, τα γεγονότα της δολοφονίας της Sharon Tate έκαναν θερμούς υποστηρικτές των hippies να θορυβηθούν. Οι χίππηδες γίναν εχθροί της κοινωνίας για τους "πατριώτες" (ο,τι ακριβώς σατυρίζεται στο South Park με τον εθνικιστή Cartman να φωνάζει που και που "goddamned hippies!")
Με τον Leary να γυρνάει από δω και από κει για να αποφύγει τη σύλληψη και αρκετούς ακόμη διάσημους αντιπροσώπους του ρεύματος με προβλήματα με το νόμο, (το lsd δεν ήταν μέχρι τότε παράνομο, για χόρτο τους δέναν όλους αυτούς, επειδή ήδη ήταν), με αρκετούς καλλιτέχνες να τινάζουν τα πέταλα από την πρέζα, και τον κόσμο εναντίον τους, μέχρι το 1980 το ρεύμα αυτό εξαφανίστηκε, με μία σφαίρα στο σώμα του John Lennon, που νομίζω ήταν το γεγονός που όρισε τον οριστικό δημιουργικό θάνατο αυτού του κινήματος.
Η κληρονομιά που άφησε αυτή η υποκουλτούρα, είναι ακόμη εδώ, και επιρρεάζει ακόμη την mainstream κουλτούρα. Οι χίππυς για παράδειγμα, είναι αυτοί που νίκησαν στη μάχη της σεξουαλικής επανάστασης. Είναι αυτοί που όρισαν την τρομερή αυτή αλλαγή στη σεξουαλική συμπεριφορά όλης της δυτικής κοινωνίας, και ευθύνονται για την τρομερή αυτή αλλαγή που βιώνουμε σήμερα (η σεξουαλική επανάσταση βιώνεται από την ανθρωπότητα μόλις 40 χρόνια, τρομερό αν σκεφτείτε τους αιώνες σεξουαλικής καταπίεσης που προηγήθηκαν.
Για να μη μιλήσω για τη μουσική. Μπορεί αργότερα να έγινε rock, punk rock, heavy metal, οτι θέλετε μέχρι σήμερα, αλλά ξεκίνησε από κει, από τους χίππυς. Επιρρεάζουν τη μουσική μας κουλτούρα τα τελευταία 40 χρόνια, και τους ακούμε και τους βλέπουμε ακόμη. Στη ροκ, στην trance... η επιρροή τους είναι ανεξήτηλη.
Ακόμη και (ναι το ξέρω σαν γυναίκα δεν γινόταν να μη το πω) και στο ντύσιμο. Η μόδα των χίππυδων διαρκεί ακόμη. Δεν εννοώ οτι ακόμη όλοι ντυνόμαστε έτσι, αλλά μπορούμε κιόλας. Ακόμη και σήμερα βλέπουμε ινδικές φούστες, σανδάλια, ταγάρια, αμπέχωνα και λουλουδάτα πουκάμισα, καμπάνες κλπ. Μέχρι και εκεί φτάνει η επιρροή τους.
 Πριν κλείσω, θα ήθελα να μιλήσω για μία ταινία που πραγματεύεται, όχι την χρυσή εποχή των hippies, αλλά την εποχή της αποσύνθεσής τους. Μιλάω για το Fear & Loathing in Las Vegas, και ο λόγος που το κάνω είναι γιατί από ο,τι κατάλαβα, πολλοί την είδανε, λίγοι την κατάλαβαν. Αρχικά, αυτοί οι τύποι, να μην ξεχνάμε οτι είναι χίππηδες, και μάλιστα από ο,τι περιγράφει σε κάποιο σημείο ο πρωταγωνιστής, από αυτούς που ήταν στο San Fransisco το καλοκαίρι της αγάπης. Πολύ απογοητευμένοι που τελικά όλες αυτές οι μεγάλες ιδέες του Leary δεν έφεραν τις κοινωνικές αλλαγές που αυτοί περίμεναν, πίνουν ναρκωτικά κυριολεκτικά για να ξεχάσουν και μάλιστα, ο ένας εκ των δύο ενίοτε παρουσιάζει και αυτοκτονικές τάσεις ακούγοντας το "White Rabbit" των Jefferson Airplaine. Το αγαπημένο τους χόμπυ είναι να αναστατώνουν φιλήσυχους πολίτες. Κάποτε συζητώντας με κάποιον την ταινία, έτυχε να πω "λίγο φρικαλέοι, αλλά καλά παιδιά" και ο συνομηλιτής μου με κοίταξε περίεργα, ίσως λίγο στραβά. Καλά παιδιά; κι όμως. Η σκηνή που ο πρωταγωνιστής πειράζει τον δικηγόρο του, λέγοντάς του πως μπορούσαν να βγάλουν στο κλαρί την νεαρή ζωγράφο της Barbara Straysant, ο δικηγόρος του, υπό την επίρρεια LSD φρικάρει με την ιδέα. Κατά βάση καλά παιδιά λοιπόν, αλλά λίγο χαμένα, από το πρώτο πλήγμα που δέχτηκε η ψυχεδελική κουλτούρα, δηλαδή την παρακμή του κινήματος των hippies. Μετά από αυτό, νομίζω ήταν λογικό όλοι οι σύγχρονοί τους να πιστεύουν οτι το μέλλον δεν επιφυλάσσει τίποτε καλό για την ανθρωπότητα και την κουλτούρα, εφόσον το κίνημα της αγάπης απέτυχε. Τώρα, μετά από 40 χρόνια ξέρουμε οτι εμφανίστηκε και αργότερα και άλλο ψυχεδελικό κίνημα, αυτό της trance, οπότε δεν απογοητευόμαστε. Θα ξαναγίνει και άλλη προσπάθεια στο μέλλον, και όσο προχωράμε, τόσο θα διευρύνεται η ανθρώπινη συνειδητότητα. Πάντως είναι εύλογη η απογοήτευση των δύο χαρακτήρων της ταινίας, που σε απάντηση στην κοινωνία που άφησε κάτι τόσο αγνό και ωραίο να χαθεί, πέφτουν με τα μούτρα στα ναρκωτικά και στη μηδενιστική συμπεριφορά. Και όχι, για όσους αναρωτιούνται, δεν είναι φυσιολογική παρενέργεια του LSD να μπεις σε ένα μπαρ και να δεις τους πάντες γύρω σου σαν τεράστιες, αηδιαστικές σαύρες. Εκτός και αν, όπως οι πρωταγωνιστές, έχεις μισήσει την κοινωνία τόσο όσο αυτοί, επειδή δε κατάλαβε και δεν αγκάλιασε το πιό αγνό από τα κινήματα της μουσικής που έχει περάσει μέχρι σήμερα: το κίνημα της αγάπης.πηγή:
http://lne78poi.blogspot.com
|
