Αφού...

Πόσοι τρόποι υπάρχουν για να δικαιολογήσεις ότι "δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς";

Η παραπάνω ρήση είναι από την ιστοσελίδα της μακροβιότερης ελληνικής ραδιοφωνικής μουσικής εκπομπής "Από τις 4 στις 5" με 35 σχεδόν χρόνια συνεχούς παρουσίας, του κορυφαίου Ελληνα ραδιοφωνικού μουσικού παραγωγού και παγκοσμίως γνωστού για τις μουσικές του γνώσεις και την τεράστια συλλογή δίσκων και cd's Γιάννη Πετρίδη, ένας από τους ελάχιστους αν όχι ο μόνος ασυμβίβαστος στα κατά καιρούς πονηρά προστάγματα της μουσικής  βιομηχανίας, δοσμένος με πάθος στην μεγαλύτερη και ίσως μοναδική αγάπη της ζωής του, την Μουσική και την εξέλιξη της στον χρόνο.

Μια εξέλιξη που δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να φανταστεί δυο δεκαετίες πριν, αφού οι ιθύνοντες των δισκογραφικών εταιριών εθελοτυφλώντας, δεν έκαναν τίποτα για την μουσική σαν τέχνη, παρά μόνο κοιτούσαν τα κέρδη τους να μειώνονται, δεν τους ένοιαζε τίποτα άλλο,  ενώ οι περισσότεροι από αυτούς δεν είχαν καμία ιδιαίτερη αγάπη για την μουσική, είτε πωλούσαν κατσαρόλες και ταπεράκια, είτε ήταν διευθυντές μιας δισκογραφικής εταιρίας, ήταν το ίδιο και το αυτό. Με την πολιτική τους "εξαφάνισαν" τα μικρά  δισκοπωλεία, ξεβρακώθηκαν στα μεγάλα, κυρίως στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα σήμερα που ήρθε το "Τέλος Εποχής" με την απεραντοσύνη του διαδικτύου να αναπολούν με νοσταλγία τις παλιές καλές μέρες. Ποιος δε θυμάται εκείνο το βλακώδες μότο "Η πειρατεία σκοτώνει την μουσική" ?  Αμ δε,  "Οι δισκογραφικές εταιρίες σκότωσαν την μουσική" κι ας λένε ότι ήταν αναπόφευκτο.

Πόσοι τρόποι υπάρχουν για να δικαιολογήσεις ότι "δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς";

1956, η συζήτηση για την καινούργια μουσική, τον χορό, αλλά και τους νέους που τα καταναλώνουν, γίνεται τόσο έντονη ώστε από ένα σημείο και μετά λιγότερο να περιγράφει και περισσότερο να προσδιορίζει τη νεολαία ως αυτονομημένη και οιονεί απείθαρχη, επαναστατική κατηγορία πληθυσμού.  Από τη μια, αυτοί που προσπαθούν να τη χειραγωγήσουν, να την περιγράψουν, να την εκμεταλλευτούν. Και από την άλλη, οι νέοι που προσπαθούν να εκφραστούν - συχνά όχι σε αντίθεση - αλλά χρησιμοποιώντας και υπερβαίνοντας τους όρους που τους δίνουν όσοι θέλουν να τους χειραγωγήσουν.

Beatles, Αράχωβα 1967

Το μουσικό αυτό είδος, προήλθε από την ένωση του Rhythm ‘n’ Blues, της Pop, της Folk και της Country και εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 στις Η.Π.Α. Αρα, είναι ένα προϊόν Αμερικάνικης κουλτούρας, που αργότερα ανδρώθηκε στη Βρετανία, έλαβε τις προεκτάσεις που όλοι γνωρίζουμε και έγινε χιονοστιβάδα. Προχώρησε, δέχτηκε και έδωσε επιρροές. Πήρε διαστάσεις κοινωνικοπολιτικές και εκτός από μέσον διασκέδασης, έγινε και μέσον αμφισβήτησης και διαμαρτυρίας σε κάθε κρατική αυταρχική ενέργεια.

Στην Ελλάδα, κυριαρχούσε το ελαφρό τραγούδι. Που και που, ακούγονταν και κανένα ξένο. Ο κόσμος όμως είχε αρχίσει να …βράζει. Ο ξέφρενος ρυθμός του Rock Around the Clock/1955, με τον Bill Haley που ακουγόταν στην ταινία “Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακος” και η εκρηκτική παρουσία του Elvis Presley, έβαλαν σε ανησυχία τους ….γονείς. Και πραγματικά, η έκρηξη ήρθε το 1964 όταν ένα άγνωστο συγκρότημα από τη Βρετανία, κυκλοφόρησε ένα δισκάκι 45άρι με τον τίτλο “She Loves You Ye, Ye, Ye”. Το όνομα αυτού του άγνωστου Βρετανικού συνόλου, ήταν …Βeatles!!! Καταιγίδα!!!! Επίδραση καταλυτική για ολόκληρο τον Πλανήτη. Και αυτή η καταιγίδα, συνεχίστηκε και με άλλα Βρετανικά σύνολα όπως οι Rolling Stones, οι Kinks και οι Animals, στέλνοντας στο περιθώριο τα “νερόβραστα” νεανικά είδωλα με το συντηρητικό ντύσιμο και το κοντό λαδωμένο μαλλί.

Οι Έλληνες, δεν αντέδρασαν διαφορετικά σ’ αυτή την καταιγίδα από τον τρόπο που αντέδρασαν οι Αγγλοι, οι Αμερικανοί, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι κλπ. Αρχισαν ήδη να δημιουργούνται οι αρχικοί πυρήνες των δύο κορυφαίων συνόλων (Forminx & Charms), που έδωσαν την τελική ώθηση να δημιουργηθούν εκατοντάδες άλλα. Ηρωική και δύσκολη εποχή (η δυσκολία κάνει εξ άλλου τους ήρωες), αφού όλα αυτά τα γκρουπ βάδιζαν σε ερασιτεχνικά πλαίσια. Πού να βρουν την οικονομική άνεση για να αποκτήσουν όργανα και ενισχυτές; Πού να βρουν την επαγγελματική οργάνωση του διεθνούς χώρου; Όλα τα γκρουπ αυτά, έπλαθαν όνειρα. Το μόνο τους εφόδιο ήταν το πάθος για τη μουσική. Τον Απρίλιο του 1964, η Ελληνική Rock Σκηνή, απόκτησε το δικό της έντυπο. Ήταν οι “Μοντέρνοι Ρυθμοί”, ενώ μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, δημιουργήθηκαν ικανές και σπουδαίες μπάντες όπως οι Juniors (το πιο άτυχο γκρουπ της δεκαετίας), οι Idols και οι MGC που αργότερα απετέλεσαν το πρώτο καθαρόαιμο rock σχήμα. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις διασκέδασης (συναυλίες, μουσικά πρωινά, beach-parties), δεν ήταν τίποτα άλλο από μία κοινωνική επανάσταση, μία αντίδραση και μία διαμαρτυρία, κόντρα στις σεμνότυφες και καταπιεσμένες αντιλήψεις που επικρατούσαν έως τότε. Και όλα αυτά, μέσω της rock μουσικής. 

Αλλά και η κορύφωση των συγκροτημάτων, ήταν κάτι το απίστευτο. Κάθε γειτονιά, είχε και το δικό της συγκρότημα. Δεν υπήρχε όμως -αυτό που θα λέγαμε σήμερα- μουσική εξειδίκευση. Η πλειονότητα των μουσικών αυτών συνόλων, άκουγε και έπαιζε τα πάντα. Από την ελαφρά pop, μέχρι το Ιταλικό και το Γαλλικό ελαφρό τραγούδι. Και όλοι τους αντέγραφαν απλοϊκά, τους στίχους της Βρετανικής Σκηνής, με κυρίαρχο θέμα το ερωτικό στοιχείο στις σχέσεις των δύο φύλων. (Please don’t leave me, Come back my darling, I love you so much), για να φτιάξουν έτσι αυτό που –κακώς- ονομάστηκε “Ελληνικό” Rock.

Γιατί να είναι –και να λέγεται- Ελληνικό; Η μουσική ήταν ξενόφερτη όπως και οι στίχοι επίσης. Τι ήταν αυτό που του έδινε αυτή την ταυτότητα; Το μόνο Ελληνικό που βλέπω εγώ, είναι η εθνικότητα του καλλιτέχνη. Με την εθνικότητα όμως του καλλιτέχνη θα χαρακτηρίσουμε και τη μουσική; Ε τότε αν φτιάξουμε μία μπάντα και παίζουμε αφρικάνικους ρυθμούς, με αφρικάνικα λόγια, θα κάνουμε “Ελληνικό” ….Afro? Και να το αντιστρέψω. Εάν ένα Αγγλικό σύνολο παίζει και τραγουδάει π.χ. Αλεξίου, Νταλάρα ή Τσαλιγοπούλου, θα κάνει ….Αγγλικό Έντεχνο; Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει όλα να τα βαφτίζουμε σώνει και καλά ….Ελληνικά!

Αυτό που έγινε και άλλαξε την Ελληνική Σκηνή εντυπωσιακά, ήταν ένα σχήμα από τη Θεσσαλονίκη οι Olympians, που το 1966 τάραξαν τα νερά με τον “Τρόπο” τους. Στα δισκοπωλεία δημιουργήθηκε πανικός και οι εταιρίες δίσκων έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στις παραγωγές Ελληνόφωνων διασκευών γνωστών ξένων επιτυχιών, που όμως θεματικά, ακολουθούσαν τα καθιερωμένα πλαίσια. Τζίφος.

Όταν παίζεις rock και τραγουδάς Αγγλικά χωρίς να είσαι Αγγλος, αυτό που κάνεις, είναι απλά ….μίμηση. Το rock είναι ένα και είναι αυτό που είναι. Όλα τα υπόλοιπα είναι “….όφωνα”. Το rock έχει ΜΙΑ ταυτότητα. Όπως το Πολυφωνικό της Ηπείρου, το Flamengo, ή τα Τυρολέζικα τραγούδια. Εάν ένα γκρουπ από την Κίνα παίζει και τραγουδάει Πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου στα Ελληνικά, απλά θα ….μιμείται!!!! Εάν δε, τα τραγουδάει στα…..Κινέζικα, αυτό που θα κάνει, δεν θα είναι “Κινέζικο” Πολυφωνικό Τραγούδι, αλλά Κινεζόφωνο!!!!
Μέχρι τώρα πάντως, δεν έτυχε να ακούσω “Γιαπωνέζικο” Ηπειρώτικο, ούτε “Μεξικάνικο” Τυρολέζικο, ούτε “Σιγκαπουριανό” Flamengo.

Οι Olympians, άνοιξαν έναν δρόμο. Έπαιξαν μία ξενόφερτη μουσική με Ελληνικό στίχο και έκαναν το rock Ελληνόφωνο. Αυτός είναι ο όρος και έτσι πρέπει να λέγεται. Ελληνόφωνο Rock και όχι “Ελληνικό.

Πέρασαν και ξένοι καλλιτέχνες τότε από την Ελλάδα που έκαναν “καριέρα” στην Ελληνική Σκηνή. Ιταλοί ως επί το πλείστον, που είχαν εύκολη την πρόσβαση και δεν ξέρω γιατί (;;;;) δεν έκαναν καριέρα στην πατρίδα τους.

Έγραψα όμως πιο πάνω για μια Καταιγίδα. Ένα τεράστιο κύμα που όπως ήταν φυσικό, παρέσυρε στο διάβα του ότι βρήκε μπροστά του. Αλλωστε, υπήρχαν κι’ άλλοι καλλιτέχνες που δεν χρειάζεται να τους αναφέρω. Το πόσοι ή ποιοι άντεξαν σ’ αυτό το …..τσουνάμι, φάνηκε ύστερα. Πολλοί βρέθηκαν στο δρόμο του. Αλλους τους κατάπιε και άλλους τους έβγαλε στον αφρό.

APHRODITE’S CHILD , ΑΡΙΩΝΕΣ, ΒΟΡΕΙΟΙ,   CHARMS , FORMINX, GIRLS, IDOLS, JUNIORS, OLYMPIANS, ΔΙΟΝ. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ.