Για όσους παρακολουθούσαν την πορεία των Motorhead και είχαν συνηθίσει το μονοκόμματο,

μονολιθικό και ταυτόχρονα καθησυχαστικό χαρντ ροκ που ακουμπούσε με περπατησιά δεινοσαύρου

στη βραχνή από τη βότκα και τις αμφεταμίνες φωνή του Lemmy, το τραγούδι Killed By Death

από τη συλλογή No Remorse του 1984 ήταν μία μικρή έκπληξη.

Ξαφνικά, ο ήχος των Motorhead ήταν πιο γεμάτος και -αυτό προφέρεται ψιθυριστά- σχεδόν μελωδικός.

Στη σκηνή στέκονταν πλέον όχι τρία καθάρματα, αλλά τέσσερα.

Δύο καινούριοι, σχεδόν άγνωστοι κιθαρίστες ανέλαβαν να καλύψουν το κενό που δημιουργήθηκε

από την απόλυση του εκκεντρικού Brian Robertson. Ο ένας ήταν ο Phil Campbell,

με συμμετοχή στους ταπεινούς Persian Risk.

Ο άλλος δεν είχε καν ονοματεπώνυμο. Ολοι τον φώναζαν Wurzel.

Ηταν η δική του κιθάρα αυτή που έβαλε τη σφραγίδα της στον αίφνης ανανεωμένο ήχο της μπάντας.

Ο Wurzel ήταν ένας παλαβός, με φαιδρά καπέλα, μαλλί σαν σκιάχτρο και συμπεριφορά γελωτοποιού.

"Ο τύπος είναι σχεδόν για δέσιμο", έγραψε ο Lemmy στην απολαυστική αυτοβιογραφία του.

Έπαιξε όμως σε ορισμένα από τα καλύτερα άλμπουμ των Μotorhead και,

με το επηρεασμένο από τα μπλουζ παίξιμό του, πρόσθεσε λίγο χρώμα στο ατελείωτο μαύρο της μπάντας.

Έμεινε 11 χρόνια στους Motorhead, έφυγε σαν φίλος και επέστρεψε ως γκεστ σταρ για σκόρπιες εμφανίσεις

το 2008-9. Πολύ νωρίτερα, έγραψε ένα προσωπικό αβαν-γκαρντ άλμπουμ,

με ambient μουσική, το άκρο αντίθετο απ'ό,τι θα περίμενε κανείς από έναν πρώην κιθαρίστα των Motorhead.

To Killed By Death είναι, ίσως, η καλύτερη στιγμή τους.

Όταν όμως κυκλοφόρησε, έπεσε πάνω στο κύμα του νεορομαντισμού και βυθίστηκε από τα charts χωρίς ν'αφήσει ίχνη.

"Αυτό το κομμάτι είναι από τις μεγαλύτερες επιτυχίες μας.

Εχω 10.000 αντίτυπα στο σπίτι", αστειεύτηκε από σκηνής ο Lemmy σε μία συναυλία των Motorhead στο Σπόρτιγκ.

Toυ Νίκου Παπαδογιάννη

Πηγή: http://billboard.com.gr